Ταξιδεύοντας _ Ραδιοφωνικό Μήνυμα 2021 - 2022

Ο Όμιλος Δημιουργικής Γραφής πήρε μέρος στον Διαγωνισμό Ραδιοφωνικού μηνήματος "Κάν'το να Ακουστεί" με θέμα Ταξιδεύντας.

Μέχρι να ετοιμαστεί η τελική συμμετοχή, οι μαθητές εμπνεύστηκαν και έγραψαν. ______________ Ταξίδι. Ταξίδι μεσά στην καρδία ή στο μυαλό; Ταξίδι μέσα στα συναισθήματα ή στις σκέψεις; Ταξίδι μέσα στην ψυχή. Ταξίδι με ένα φανταστικό αεροπλάνο μέσα στον εαυτό μας. Κινητήρας:το μυαλό μας, πιλότος:η καρδιά. Για καύσιμα έχουμε τα συναισθήματα και προορισμός μας: οι σκέψεις μας. Κάθε αεροδρόμιο και κάθε προβληματισμός, μια ιδέα, μια σκέψη. Όσο ο καιρός περνάει, τα αεροδρόμια..."ανακαινίζονται", αλλάζουν. Όμως ο επιβάτης παραμένει, ότι και να του επιφυλλάσει η πτήση. Αυτός ο επιβάτης είμαι εγώ, είσαι εσύ, είναι ο καθένας. Όλοι τις κάνουμε αυτές τις πτήσεις. Το μόνο διαφορετικό είναι ο προορισμός. (Απόστολος Καραγεωργόπουλος, Α2)______________________________________ Σηκώθηκα από το κρεβάτι με καμπουριασμένη την πλάτη μου και τα βλέφαρά μου ελαφρώς κλειστά. Χωρίς καν να το καταλάβω είχα βρεθεί στο μπάνιο. Μπροστά από τον καθρέπτη του νιπτήρα. Με σχεδόν μηχανικές κινήσεις άρπαξα τη γαλάζια χτένα από το ντουλάπι, ίσα ίσα για να μαζέψω δυό τρείς τρίχες που πέταγαν. Την τοποθέτησα ακριβώς δίπλα από το ποτηράκι με τις οδοντόβουρτσες σε ίση απόσταση από το μπουκαλάκι με το αφρόλουτρο. Έκλεισα το φως και βγήκα από το μπάνιο. Κάτω στο σαλόνι ο πατέρας μου καθόταν στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση σχεδόν κοιμισμένος. Τουλάχιστον έτσι νόμιζα. Είναι δύσκολο να καταλάβεις αν κοιμάται ή όχι με το αποχαυνωμένο βλέμμα που έχει. Ειδικά όταν βλέπει αθλητικά. Γι αυτό το λόγο άρπαξα την τσάντα μου από το πάτωμα και έφυγα σχεδόν αθόρυβα. Στην μικρή θήκη της τσάντας είχα ένα μισοφαγωμένο σάντουιτς από εχθές. Το μασούλησα στο δρόμο μέχρι να φτάσω στο σχολείο. Χιλιάδες φωνές ακούγονταν η μία πάνω στην άλλη στον κεντρικό διάδρομο του λυκείου. Σιγά σιγά οι ακανόνιστοι ήχοι που τρυπούσαν τα αφτιά μου έγιναν μια ενιαία συζήτηση, σαν την ορμή ενός ποταμού πάνω από τους βράχους και όλα τα βλέμματα στράφηκαν πάνω μου. Ή πάνω στον λεκέ που άφησε το σάντουιτς στη μπλούζα μου. Μπήκα στην αίθουσά μου, άνοιξα την τσάντα μου που είχε γεμίσει ψίχουλα. Από το σάντουιτς που λέγαμε πριν. Παρατήρησα πως στην κορυφή του πίνακα υπήρχε ένα μικροσκοπικό σημείο που δεν είχε σβηστεί. Το κοίταζα για ώρα αγνοώντας τελείως την καθηγήτριά μου που μου φώναζε με μια ‘’ελάχιστη’’ δόση υστερίας. Για μια στιγμή πρέπει να συναγωνίστηκα τον Πέτρο , ίσως και να του έκλεψα τον τίτλο του χειρότερου, ενοχλητικότερου μαθητή. Ωραίος τίτλος! Πόσο ολοκληρωμένος. Ευχαριστιέσαι να το λες. Χειρότερος ΚΑΙ ενοχλητικότερος. Αν ήταν μόνο κακός ή ενοχλητικός δεν θα ήταν το ίδιο. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Αν δεν χτυπούσε το κουδούνι θα είχα διεκδικήσει τον τίτλο και θα τον ξεπερνούσα κατά πολύ. Δεν πειράζει άλλη φορά μωρέ. Καθώς περιπλανιόμουν στους διαδρόμους τα βλέμματα στράφηκαν και πάλι πάνω μου. Ίσως γιατί περπατούσα με απόλυτη προσοχή για να μην με ακουμπήσει κανείς. Σιχαίνομαι να με ακουμπάνε. Ειδικά οι άνθρωποι που δεν τους ξέρω. Τα βλέμματά τους ακολουθούσαν κάθε μου κίνηση και μικροί ψίθυροι συνόδευαν την ‘’παράσταση’’. Βγήκα από το κτήριο σώος και έτσι άρχισα να περπατάω προς το σπίτι. Στην τσέπη της ζακέτας μου είχα ένα διπλωμένο στα τέσσερα, ελαφρώς τσαλακωμένο χαρτί. Ήταν η λίστα με ΟΛΑ τα πράγματα που σιχαίνομαι. Και τονίζω το όλα γιατί σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε…είναι πολλά. ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ 1. Τα χρώματα καφέ και άσπρο 2. Να με ακουμπάνε 3. Οτιδήποτε δεν είναι συμμετρικό 4. Όταν ο πατέρας μου βάζει την τηλεόραση στη διαπασών, βλέποντας τελεμάρκετινγκ 5. Το ρύζι 6. Την απίστευτη βαβούρα ……………………………………………. Αποφάσισα να προσθέσω άλλο ένα λόγω του σημερινού συμβάντος. ……………………………………………. 18. ΟΛΟΥΣ τους περιττούς αριθμούς 19. Να μην έχω έναν ολοκληρωμένο τίτλο ( π.χ χειρότερος, ενοχλητικότερος μαθητής) Το πρόβλημα τώρα όμως είναι ότι τώρα έχω γράψει 19 πράγματα ( περιττός αριθμός) . Επομένως η λύση ήταν μια…………. 20. Η λίστα μου να τελειώνει σε περιττό αριθμό. Έτσι περπάτησα ευχαριστημένος στο σπίτι. (Θένια Τσαγγαράτου, Γ4)______________________________________________________________________ Πιάσε με! Πιάσε με! Το λεπτό πορτοκαλί μου σκοινί! Είμαι μπαλόνι. Πάντα φεύγω για αυτό τρέχα. Μπορώ να σε κάνω να πας πολύ μακριά ταξιδεύοντας πάνω από το σύννεφα, εκεί που το βαμβάκι είναι απαλό, που ο ήλιος ζεσταίνει ολόκληρη την πλάση, εκεί που τα αεροπλάνα μετράνε χιλιάδες πόδια από το έδαφος και τα μάτια των ανθρώπων χιλιάδες μικροσκοπικά σπιτάκια. Είμαι μπαλόνι και όταν θες φώναξε με! Μπορούμε να ταξιδέψουμε μαζί αν δεν μπορείς πάλι να ονειρευτείς και μην ανησυχείς δεν σε ξεχνώ. (Ουρανία Τρυποσκούφη, Β3)________________________________________________________ Βυθίζεσαι και ξαφνικά πέφτεις στο πάπλωμα της σκέψης σου, όπου ο χρόνος φαίνεται ασήμαντος. Περιπλανιέσαι σε γαλαξίες, σε μαγευτικά τοπία που μόνο εσύ ξέρεις πως υπάρχουν και δίνεις χώρο στην φαντασία σου να καλλιεργήσει τις απέραντες πεδιάδες της. Έτσι, ταξιδεύοντας, τα σύννεφα και ο ουρανός γίνονται η αγαπημένη σου βαμβακερή, γαλάζια κουβέρτα. Φώτα που αναβοσβήνουν και σε κάνουν να μην χωράς στο σώμα σου και ζαχαρωτά που σε προκαλούν να ξαπλώσεις στα χιονισμένα λιβάδια από ζάχαρη. Όλα αυτά, ταξιδεύοντας. Πως νιώθεις; σε ρωτάνε περαστικές μάζες στις πόλεις με τα σχήματα και τη φασαρία. Δεν ξέρω, τους απαντάς. Φταίει ο φόβος του να αλλάζεις ταξιδεύοντας. Τι είναι αυτό; Σε ρωτάνε άλλοι που δεν βλέπουν πέρα από αυτό που βλέπουν τα μάτια τους. Μα εσύ ξέρεις, γιατί έμαθες ταξιδεύοντας. Σε ένα πλατς που κάνουν οι γαλότσες σου στην λακκούβα με τα λασπόνερα από την χθεσινή βροχή, οι ηθοποιοί του δρόμου αλλάζουν και με τα ίδια περίπου σκηνικά συνεχίζεται η παράσταση. Είσαι ο πρωταγωνιστής. Περπατάς, περπατάς και ακόμα ταξιδεύεις. Ναι, πράγματι όταν ταξιδεύεις βλέπεις και άλλους ταξιδιώτες και τους περισσότερους μόνο για μια φορά. Φαντάσου πώς τους λένε, τι δουλειά κάνουν και φτιάξε σενάρια με τους νέους προσωρινούς φίλους σου μέχρι να φτάσεις στην διαδρομή. Μάθε από τους ανθρώπους και νιώσε τη διαφορετικότητα τους να περνάει από μέσα σου και ας μην τους ξαναδείς. Αν σε ρωτήσουν, "τι κοιτάς έτσι" μη διστάσεις! Με θάρρος απάντα "σας λένε Κατερίνα , σωστά; " και αν η απάντηση είναι "όχι" συνέχισε κανονικά γιατί μετά θα ακούσεις πολλά "όχι" ακόμα . Οπότε απλά συνέχισε να περπατάς, να περπατάς και να ταξιδεύεις. Μην ξεχνάμε, πως όλοι έχουμε γνωρίσει Κατερίνες που τις θυμόμαστε για όλη μας τη ζωή χωρίς να ξέρουμε ούτε καν πως μοιάζουν πια. (Μυρσίνη Γαλάκου)_________________________________ Το ταξίδι της Καρδιάς Όλα ξεκίνησαν ένα μεσημέρι που βγήκα στο μπαλκόνι να ποτίσω τα τριαντάφυλλα μου. Όταν βγήκα έξω σχεδόν τρόμαξα, δεν πρόλαβα να τους ρίξω μήτε μια σταγόνα, είχαν μαραθεί. Μα ποιος να είχε στενοχωρήσει τόσο τα τριαντάφυλλά μου; Κοίταξα τον δρόμο κι όταν το βλέμμα μου έπεσε πάνω του σαν να μαράθηκε και εμένα το ροδαλί στα μάγουλά μου. Ήταν τα σκοτεινά βλέμματα που μ’ αντίκρισαν και με έκαναν να χλομιάσω, να κλάψω, ήταν το μαύρο που είχε καλύψει την ψυχή τουςκαι είχε μαράνει κάθε πέταλο στα τριαντάφυλλά μου. Όλοι φαινόντουσαν να περπατάνε μα οι καρδιές τους ακούγονταν που τρέχανε, ιδρώνανε, σκέφτονταν και χτυπάγανε τόσο δυνατά που αντηχούσανε στα αυτιά μου, και στην ζαρντινιέρα μου, στα αυτιά των λουλουδιών μου. Και έτρεχε η καρδιά να προλάβει, ταξίδευε μέσα από το μυαλό σε ότι σκοτεινό μπορούσε να γεννήσει το σκοτάδι. Και η καρδιά είχε τα αυτιά της ανοιχτά, να ακούει τα κλάματα, τα ραδιόφωνα, τις σειρήνες, τα αεροπλάνα, κάθε νότα του αέρα που σου φώναζε να τρέξεις, κάθε προσευχή που ψιθυρίζονταν. Και είχε και τα μάτια της ανοιχτά, έβλεπε όλα τα παράθυρα κλειστά,έβλεπε το αίμα να τρέχει από όλες τις πληγωμένες πληγές,τον κόσμο να βαδίζει γρήγορα κρατώντας τσάντες με φασόλια, ανθρώπους σκεπτικούς, βουρκωμένους, σκοτεινούς. Και έτρεχε η καρδιά, ίδρωνε, έτρεχε και πάλι από την αρχή. Ταξίδευε στους ήχους, στις εικόνες, στην μαραμένη μυρωδιά που είχαν τα τριαντάφυλλά μου και πάλι από την αρχή. Και ότι και αν έβλεπε η καρδιά δεν έκλεινε τα μάτια και τα αυτιά της ποτέ, άντεχε, ένιωθε, προσπαθούσε, πίστευε, και πάλι από την αρχή. Γιατί η καρδιά είχε ορκιστεί στο σώμα να μην τα παρατάει, γιατί είχε ορκιστεί μαζί με όλες τις άλλες καρδιές να ταξιδεύουν ακόμα και στα πιο σκοτεινά μέρη όταν το μυαλό δεν φτάνει να τρέξει για τον άνθρωπο που κυνηγάει η μανία του πολέμου… (Ηλέκτρα Πολυχρονοπούλου, Γ4)_______________________________________________ Η τελική συμμετοχή μας με τίτλο "Χορεύουν βαλς οι κύκνοι;"

Δικαιώματα του παιδιού και διαφορετικότητα_ Οι μαθητές μίλησαν και έγραψαν 2021 - 2022

Στις 20 Νοεμβρίου 2021 μέλη του Ομίλου Δημιουργικής Γραφής του σχολείου μας βρέθηκαν στον διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό Polis View για να μιλήσουν για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Μερικά από τα κείμενα που ακούστηκαν… _________________________________________________________________________ Με αφορμή την σημερινή μέρα, ως παιδί θέλω να εκφράσω την άποψή μου για κάποια από τα δικαιώματα των παιδιών. Πολλές φορές, στο σχολείο, μας έχουν μιλήσει με απλά λόγια για όσα αναφέρονται στη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Ευτυχώς, ζούμε σε μια χώρα που πολλά από αυτά θεωρούνται αυτονόητα, καθώς τα περισσότερα τα απολαμβάνουν τα ελληνόπουλα. Ωστόσο, γύρω μας τα τελευταία χρόνια, στις γειτονιές, ακόμη και στο σχολείο μας έχουν δημιουργηθεί συνθήκες που κάνουν αναγκαία την ευαισθητοποίησή μας στο θέμα. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν γύρω μας παιδιά που βιώνουν δύσκολες οικονομικές συνθήκες ή που έχουν φύγει από τις χώρες τους λόγω πολέμου, που δυσκολεύονται στην καθημερινότητα τους, καθώς και στην πρόσβαση σε αυτονόητα αγαθά. Αυτά τα παιδιά όμως, έχουν τόσο δικαίωμα στη στέγη, στην υγεία, στην παιδεία αλλά και στον πολιτισμό όσο κάθε άλλο παιδί και η διάκριση τους (λόγω φυλής, εμφάνισης, θρησκείας) είναι λανθασμένη. Πέρα από αυτό, το δικαίωμα της ζωής σε ένα καλύτερο, καθαρό και φιλόξενο περιβάλλον δεν λείπει. Κάθε παιδί αξίζει να ζει σε έναν τέτοιο χώρο, όπου θα έχει την ευκαιρία να αναπτύξει όλες τις δεξιότητες του. Θα ήθελα, όλοι οι παγκόσμιοι ηγέτες να ακούσουν και τη δικιά μας φωνή και τις ανησυχίες μας, έτσι ώστε η επόμενη γενιά να ζει ελεύθερα, χωρίς προβλήματα και έγνοιες, σε έναν καλύτερο κόσμο. (Απόστολος Καραγεωργόπουλος, Α2) _________________________________________________________________________ Η καλύτερη αίσθηση του κόσμου Η καλύτερη αίσθηση του κόσμου, Είναι εκείνη του να είσαι παιδί. Να ζεις τη μια μέρα σαν χιλιάδες. Να ακούς το θρόισμα των φύλλων, Τον μόνο ήχο που κάνει τα ρολόγια να μετράνε πιο αργά. Τον μόνο ήχο, Που σαρώνει τα βουητά της πόλης. Γιατί τα παιδιά ακούν και βλέπουν. Ακούν τον αέρα Και βλέπουν τα δέντρα να γίνονται πουλιά και να φτάνουν ως τα σύννεφα. Βλέπουν όμως και τέρατα. Εκείνα τα τέρατα κάτω από το κρεβάτι τους. Και κρύβονται φοβισμένα κάτω από τη ζεστή κουβέρτα. Ή μέσα στην αγκαλιά της μαμάς. Αλλά αυτό δεν πειράζει διότι τα παιδιά βλέπουν καθαρά. Γιατί το να είσαι παιδί, Είναι η καλύτερη αίσθηση του κόσμου. (Θένια Τσαγγαράτου, Γ4) ____________________________________________________________________________ Κάποτε κάποιος δημιουργούσε τη λέξη δικαίωμα ίση για όλους χωρίς διακρίσεις και εγωισμούς . Κάποιοι την διεκδικήσαν, κάποιοι άλλοι την πλήρωσαν και κάποιοι δεν την πήραν ποτέ. Τώρα είναι σειρά μας να την κερδίσουμε σαν παιδιά που πάντα με τον δικό μας τρόπο μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα. Έχουμε δικαίωμα για εμάς, για τα δικά μας θέλω και για όσους διστάζουν να θέλουν. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο, όλα μπορεί να συμβούν. Παρόλα αυτά όλοι έχουν το δικαίωμα στο άπιαστο όνειρο με την ελπίδα πως κάποια στιγμή θα γίνει πραγματικότητα. (Ουρανία Τρυποσκούφη, Β3) ___________________________________________________________________________ Ίσως μια μέρα το σχολείο να μην αφήνει να φοράμε καπελάκια… Βαρύς δεν είναι ο πίνακας, βαριά είναι τα καπελάκια για αυτούς που τα φοράνε, ελαφριά δεν είναι τα μολύβια, ελαφριά είναι τα καπελάκια για αυτούς που τα υφαίνουν. Ποια καπελάκια; θα αναρωτηθείς μέσα σου. Ξέρεις ποια είναι, αυτά που λένε τον χοντρό, χοντρό, τον ψηλό, ψηλό, τον κοντό κοντό και το σχολείο φυλακή. Εσύ βλέπεις και εγώ βλέπω, μα ανάμεσα μας είναι άλλοι δεκάδες που δεν μπορούν να δουν. Και ενώ τα δικά μας πρόσωπα δεν κρύβουν καπελάκια, αγνοήσαμε όλους αυτούς που προσπαθήσαν να δουν. Γιατί; Ποιον φοβόμαστε; Ίσως αυτόν που υφαίνει καπελάκια. Αφήσαμε το σχολείο να γίνει κάτι βαρετό για μας που βλέπουμε, και κλείσαμε σε ένα κελί αυτούς που υφαίνουν και φοράνε καπελάκια… Αυτούς που τα υφαίνουν γιατί, θα με ρωτήσεις τώρα. Ναι τους αφήσαμε στο κελί που έστησαν για τους «άλλους» Εσύ δεν τους σήκωσες από την ραπτομηχανή που έκλεισαν τον κόσμο, να δουν φως, και εγώ δεν έβγαλα τα καπελάκια αυτών που σιγανά μου φώναζαν βοήθεια. Αφήσαμε το σπίτι των παιδιών που φύλαγε η καρδιά μας να γίνει εφιάλτης. Ξυπνήσαμε μια μέρα και αφήσαμε τα χέρια που είχαμε πιάσει σε ένα κύκλο. Και όχι, δεν φταίει ο δάσκαλος, ο μαθητής που φορούσε καπελάκι, ούτε αυτός που έφτιαξε τα δέκα καπελάκια για άλλους και ένα ακόμα που έβαλε ο ίδιος στον εαυτό του… Όχι δεν φταίνε αυτοί, φταίμε εσύ και εγώ που βλέπαμε και τ’ αφήσαμε να γίνει. Ίσως μια μέρα το σχολείο να μην αφήνει να φοράμε καπελάκια… (Ηλέκτρα Πολυχρονοπούλου, Γ4) ___________________________________________________________________________________ Παράλληλα στον Όμιλο Δημιουργικής Γραφής έγραψαν οι μαθητές κείμενα για τη διαφορετικότητα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία.Τα κείμενα αυτά δημοσιεύτηκαν στην Εφημερίδα του σχολείου μας. ___________________________________________________________________________________ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ μια λέξη που γυρνάει στο μυαλό του κόσμου με πολλά αναπάντητα ερωτήματα και σε άλλους με ένα δάχτυλο που όλο δείχνει και κρίνει χωρίς να σκεφτεί πραγματικά, να νιώσει τις λέξεις που μπορεί εύκολα και ξεστομίζει πληγώνοντας καρδιές ανθρώπων. Ο κοντός, ο μαύρος, ο παχύσαρκος, ο λευκός, αυτός που δεν έχει τέλειο σώμα με βάση τα «πρότυπα» που έχει δημιουργήσει στον μικρόκοσμο του internet, αυτός που περπατάει πάνω σε δυο ρόδες και κάνει όνειρα για το αύριο, αυτός που τα μάτια είναι αυτιά και αυτιά είναι τα χέρια, αυτός που αυτιά και μάτια του είναι οι άνθρωποι, αυτός που πάλεψε και βγήκε νικητής χωρίς ούτε μια στιγμή να σκύψει το κεφάλι. Αυτός ο άνθρωπος για εσένα δεν αξίζει; Πρέπει να σκεφτείς πως θα ένιωθες εσύ αν ήσουν στη θέση του. Δεν μιλάς; Θα μιλήσω εγώ για σένα, γιατί να ξέρεις ότι δε χρειάζεται να τον λυπάσαι, αντίθετα πρέπει να του ανοίξεις την αγκαλιά σου. Και ίσως μια μέρα οι αγκαλιές να γίνουν περισσότερες από τα δάχτυλα που δείχνουν με αδιαφορία. (Ουρανία Τρυποσκούφη, Β3) __________________________________________________________________________________________ Το πρώτο συναίσθημα που νιώθουμε όταν βλέπουμε ένα άτομο με ειδικές ανάγκες είναι η λύπηση. Θεωρούμε πως αυτοί οι άνθρωποι δεν έτυχε να είναι τόσο «ευνοημένοι» όσο είμαστε εμείς. Αυτή τη σκέψη εννοείται δεν την κάνουμε κακοπροαίρετα όμως με αυτό το σκεπτικό διαιωνίζουμε αυτή την προκατάληψη: τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι ανήμπορα. Ο κοινωνικός αποκλεισμός που δέχονται ισοδυναμεί με αυτή τη λύπηση που τους δείχνουμε. Μας είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως και αυτοί οι άνθρωποι έχουν ίσες δυνατότητες με εμάς παρά τις δυσκολίες του οργανισμού τους. Με το να τους φερόμαστε με οίκτο τους αποθαρρύνουμε από το να νιώσουν ίσοι με την υπόλοιπη κοινωνία καθώς και να ακολουθήσουν τα όνειρά τους. Τα ΑΜΕΑ άτομα έχουν τις ίδιες ικανότητες με εμάς, μη πω και περισσότερες. Ένα τρανό παράδειγμα είναι ο Steven Hopkins, ένας από τους σπουδαιότερους θεωρητικούς φυσικούς και ένα από τα λαμπρότερα μυαλά του 20ου και 21ου αιώνα. Έπασχε από τη νόσο ΑLS (νόσος κινητικού νευρώνα) αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε από το να διαπρέψει στον τομέα του. Τέτοια παραδείγματα μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε πως στην πραγματικότητα όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως των σωματικών δυσκολιών τους, είναι ίσοι και όλοι αξίζουν να τους μεταχειρίζονται με τον ίδιο τρόπο. (Δέσποινα Μαυροειδή, Γ3) __________________________________________________________________________________ Ένα πράγμα το οποίο αρνούμαστε να καταλάβουμε είναι ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί. Δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος είναι ίδιος με κάποιον άλλον. Όμως για κάποιο λόγο η διαφορετικότητα έχει γίνει κάτι κακό. Όλοι προσπαθούμε να κρύψουμε αυτό το κάτι που μας κάνει διαφορετικούς. Όμως δε γίνεται πάντα να κρύβουμε αυτό το στοιχείο. Δυστυχώς στη σημερινή κοινωνία εάν δεν είσαι όπως οι άλλοι σε «κατασπαράζουν». Σα να υπάρχει ένας άγραφος νόμος πως πρέπει να είμαστε όλοι πανομοιότυποι. Μέσα από τη μόδα βλέπουμε, που κάθε φορά αλλάζει, πως υπάρχει ένα «πρέπει» να έχουμε όλοι την ίδια εικόνα, ίδιο ντύσιμο και στυλ. Μέσα από τη μουσική, που παράγει στυλ, ενώ μπορεί να είναι διαφορετικό από μόνο του, αν το ακολουθείς, είσαι «μέρος του συνόλου». Σα να ανήκεις σε μια ομάδα ανθρώπων που έχουν στοιχεία που είναι όμοια μαζί τους και αυτά σας ενώνουν. Αν όμως κάτι έχεις που σε διαφοροποιεί, ξαφνικά γίνεσαι εχθρός. Βγαίνεις αυτόματα από την «αγέλη», σου μιλάνε άσχημα , σε κοροϊδεύουν χωρίς να σκέφτονται το πώς μπορεί να σε κάνουν να νιώθεις. Χωρίς να νοιάζονται ότι αυτά τα λόγια, οι συμπεριφορές και τα βλέμματα μπορούν να σε στοιχειώνουν για το υπόλοιπο της ζωής σου. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει ότι τα λόγια πληγώνουν. Ότι τα λόγια δεν μπορείς να τα πάρεις πίσω. Δεν έχουν μάθει πως κάθε τι κι εάν πουν θα έχει αντίκτυπο στον άλλον. Δεν ξέρουν ότι τα λόγια μένουν. Πιστεύουν ότι είναι αστείο να παίζουν με τα συναισθήματά σου. Να σε κοροϊδεύουν για τις ιδιαιτερότητές σου. Συμπεριφέρονται σαν να μην έχεις συναισθήματα, σαν να μη σε πειράζει. Όλοι είμαστε ξεχωριστοί ο ένας από τον άλλον, και θέλει χρόνο και δουλειά να μάθουμε καλά τον εαυτό μας. Να τον σεβόμαστε και να αναγνωρίζουμε την αληθινή μας αξία. Δεν είμαστε αυτό που οι άλλοι μας λένε. Για αυτό είναι καλό να επιλέγουμε προσεκτικά τους ανθρώπους που εμπιστευόμαστε, να είναι εκείνοι που βλέπουν τον αληθινό εαυτό μας, που χαίρονται με τη χαρά μας, που μας βοηθούν στις δύσκολες στιγμές. (Νεφέλη Μαγιορκίνου, Β1) ____________________________________________________________________________________ Ρόδα, Πίστη και Τρεχάλα Εκείνο το βράδυ, όταν βγήκα από το νοσοκομείο, χωρίς να προλάβω να σκεφτώ τίποτα πήγα αυτόματα στο περίπτερο και πήρα ένα πακέτο τσιγάρα. Έκατσα σε ένα παγκάκι και κάπνισα κοιτώντας στον απέναντι δρόμο, δεν κουνιόταν φύλλο, ακόμα και ο άνεμος είχε κοιμηθεί για απόψε. Ένιωθα την ανάγκη να κλάψω, να διαμαρτυρηθώ, να φωνάξω «γιατί σε εμένα, γιατί;» Άραγε ποιος καθορίζει ποιος αξίζει να τιμωρηθεί και ποιος όχι; Ποιος καθορίζει ποια παιδιά κλαίνε όταν γεννιούνται και ποια όχι, ποιος είναι αυτός που διατάζει ποιος θα βλέπει τον κόσμο όρθιος ή καθιστός; Και ενώ όλες μου οι σκέψεις γίνονταν εικόνες μπροστά στον άδειο δρόμο που με άκουγε χωρίς να βγάλει άχνα, μια ρόδα ή μάλλον δύο ακούστηκαν να τσουλάνε γρήγορα στην άσφαλτο. Ένα αγόρι έσερνε τις δύο ρόδες του με τα χέρια του μέσα στον δρόμο, πέρασε από μπροστά μου και δύο σταγόνες από τον ιδρώτα που έτρεχε στον λαιμό του έπεσαν στο γόνατο μου. Το αγόρι μπήκε στο μαγαζί με τον πράσινο σταυρό που δεν είχε σβήσει την ταμπέλα του ακόμα. Δεν πρόλαβα να κλείσω τα βλέφαρα μου και είχε ήδη βγει, ανάμεσα στα πόδια του είχε ένα άσπρο-μπλε μικρό κουτί, που αν και κάποιας ηλικίας ήξερα να το διαβάζω καλύτερα και από το αλφάβητο. Για όσους η καρδιά τους χτυπάει λίγο πιο δυνατά από τους υπόλοιπους, ξέρουν καλά να ξεχωρίζουν τα κουτάκια που έχουν πάντα ανοιχτά δίπλα στο πορτατίφ του κομοδίνου τους. Το αγόρι άρχισε πάλι να τρέχει τσουλώντας τις ρόδες του, ξαναπέρασε δίπλα μου, αλλά αυτή την φορά δεν άκουσα μόνο τις ρόδες που τσούλαγαν, άκουσα ένα «έρχομαι μπαμπά». Οι ρόδες του συνέχιζαν να ακούγονται μέχρι το τέλος του δρόμου που χάθηκε πια από τα μάτια μου. Δύο από τα δάκρυα μου έπεσαν στο γόνατο μου δίπλα στον ιδρώτα του παιδιού με τις ρόδες. Παράτησα τα τσιγάρα στο παγκάκι και έτρεξα στο νοσοκομείο να αγκαλιάσω το γιο μου που μόλις είχε γεννηθεί, και ας μην είχε κλάψει ακόμα… (Ηλέκτρα Πολυχρονοπούλου, Γ4)

Τα 4 στοιχεία της φύσης εμείς... 2021-2022

Τα 4 στοιχεία της φύσης εμείς…

Οι μαθητές του Ομίλου Δημιουργικής Γραφής και Καλλιτεχνικής έκφρασης του !ου Γυμνασίου Ζωγράφου έγραψαν τα κείμενα του θεατρικού που θα παρουσιαστεί στο διαγωνισμό Μαθαίνοντας Επιστήμη μέσα από το Θέατρο και έδωσαν φωνή στη Γη, τη Φωτιά, το Νερό και τον Αέρα. Τι να έχουν άραγε να μας πουν; Πόσο δυνατή είναι η φωνή τους; Θα τα ακούσουμε; Εκτός της υποκριτικής τέχνης και της δημιουργικής γραφής, η ζωγραφική είχε εξέχουσα θέση. Ένα ολοκληρωμένο project καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας με τους μαθητές στο επίκεντρο της διαδικασίας. Εξωγήινα στοιχεία μπλέκονται με τα 4 στοιχεία της φύσης... όμως στο επίκεντρο πάντα ο Άνθρωπος που με τις επιλογές του βοηθά ή διαταράσσει την ισορροπία... href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgdhJINvVwR5zd5QvbMJheaX0qRWcB9xCSDLmR7QcsQdN1E1kpONU_6Iq1tzraUsYrcbGkRujYBSziP8h2koVCUvcY2tf3ZjV6VBFnpPJ_U7hNoF05d7pjFTnWxe7aQWMii39BHzs8dMei9amkYcWPEGHyVBYDfVYvUzZlh2sO-opNyUxDEUk25k-t5/s3129/IMG_20220304_195908.jpg" style="display: block; padding: 1em 0; text-align: center; ">

ΕΙΚΟΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 1ΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ

 Νιώθω τυχερή για τη συνεργασία με τη συνάδελφο φυσικό Ιωάννα Ντζιού. Δίπλα της μαθαίνω διαρκώς! Αυτό που θα δείτε της ανήκει ως σύλληψη και υλοποίηση. Εγώ της έδωσα ένα μέρος από το υλικό που είχα από τους μαθητές μου από το μάθημα της Λογοτεχνίας και δημιουργήθηκε αυτό το αποτέλεσμα. Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον.

Εικονικό μουσείο Επιστήμης και Λογοτεχνίας 1ου Γυμνασίου Ζωγράφου

Με τους μαθητές της Α' και Β' Γυμνασίου του σχολείου μας φτιάξαμε ένα εικονικό μουσείο επιστήμης και λογοτεχνίας. Στο μουσείο αυτό μπορείτε να "γνωρίσετε" μεγάλους επιστήμονες των Φυσικών Επιστημών, να δείτε πειράματα Φυσικής και Χημείας υλοποιημένα από τους μαθητές καθώς και να διαβάσετε/ακούσετε κείμενα και ποιήματα γραμμένα από μαθητές στα πλαίσια του μαθήματος της Λογοτεχνίας.

Καλή περιήγηση!

https://www.artsteps.com/view/609aaad77f3bb2535f7005e3

"ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ_ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

 

Κατά το σχολικό έτος 2020 – 2021, η Ομάδα Δημιουργικής Γραφής του σχολείου μας δούλεψε εξ ολοκλήρου μέσω Webex όπου οι μαθητές, με την καθοδήγησή μου ως υπεύθυνη καθηγήτρια, κλήθηκαν να γράψουν ιστορίες με εφαλτήριο εμβληματικά κτίρια της περιοχής του Ζωγράφου. Η Βίλα Ζωγράφου, η Βίλα Κοτοπούλη, το Μουσείο Γουναρόπουλου, αφού η Ομάδα τα γνώρισε μέσα από φωτογραφικό και ιστορικό υλικό που συνέλεξε, έγιναν οι τόποι που οι μαθητές ταξίδεψαν και έδωσαν ζωή στους ήρωες των ιστοριών τους.

Οι ιστορίες αυτές, κατόπιν επικοινωνίας και αιτήματος της Ομάδας Δημιουργικής Γραφής του σχολείου μας με τον Δήμο Ζωγράφου εκτυπώθηκαν με τη χορηγία του Δήμου σε ένα βιβλίο (195 σελίδες) με τίτλο: «Περάσματα στον Χρόνο». Στο βιβλίο αυτό υπάρχουν ανάμεσα στις ιστορίες ζωγραφικά έργα και σκίτσα που οι μαθητές εμπνεύστηκαν από τις ιστορίες τους.

Η ανάγκη να παρουσιαστεί η δουλειά της Ομάδας μέσω θεατρικού αναλογίου, οδήγησε τελικά, λόγω της συγκυρίας της πανδημίας που το καθιστούσε αδύνατο, στην ιδέα της δημιουργίας μιας κινηματογραφικής ταινίας, το σενάριο της οποίας είναι φυσικά εμπνευσμένο από τις σκέψεις των παιδιών και βασισμένο στα κείμενά τους.

Για την οργάνωση και υλοποίηση της ταινίας υπήρξε σύμπραξη της Ομάδας τόσο με τον Δήμο Ζωγράφου, προκειμένου να δοθούν εγκρίσεις για γυρίσματα στο χώρο της Βίλας Ζωγράφου, όσο και με γονείς μαθητών ( οι οποίοι έπαιξαν στην ταινία, βοήθησαν στο στήσιμο του σεναρίου, στο μοντάζ και γενικότερα στην οργάνωση των γυρισμάτων) αλλά και με μέλη του Συλλόγου Διδασκόντων του σχολείου μας (συμμετοχή με ρόλο στην ταινία).

Φυσικά τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν τηρώντας όλα τα μέτρα ασφαλείας κατά του covid-19. Οι συμμετέχοντες κατά τη διάρκεια των ομαδικών γυρισμάτων φορούσαν μάσκες γεγονός που όπως όλοι επισημάναμε θα μας θυμίζει δυστυχώς μετά από χρόνια όσα βιώσαμε.

Ευελπιστούμε η παρουσίαση του βιβλίου και της ταινίας να γίνει όπως ακριβώς επιθυμούμε όταν οι συνθήκες το ευνοήσουν.

Να 'μουν χαρταετός... Ένας χαρταετός αφηγείται το ταξίδι του!

 

«Ότι μπόρεσα ν' αποχτήσω μία ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια μου διαφάνεια, το χρωστώ σ'  ένα είδος ειδικού θάρρους που μου έδωσε η Ποίηση: να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει….».

Οδυσσέας Ελύτης - Μικρός Ναυτίλος

 

 "Τα Τσερκένια" του Κοσμά Πολίτη ήταν η αφορμή  για να ταξιδέψουμε με τους μαθητές της Α' Γυμνασίου. " ...Είδες ποτέ σου πολιτεία να σηκώνεται ψηλά; Δεμένη από χιλιάδες σπάγγοι ν' ανεβαίνει στα ουράνια; Ε, λοιπόν, ούτε είδες ούτε θα μεταδείς ένα τέτοιο θάμα... Και όπως κοιτάγαμε όλο ψηλά, τα μάτια μας γεμίζανε ουρανό, ανασαίναμε ουρανό, φαρδαίναμε τα στέρνα μας και κάναμε παρέα με αγγέλοι..."

 

Και οι σκέψεις και τα κείμενα των μαθητών σήκωσαν τη διαδικτυακή μας τάξη ψηλά!!!

Να 'μουν χαρταετός....

να άγγιζα τον ουρανό

να έπαιζα με τα αστέρια

να πίστευα ότι μπορούμε όντως να πετάξουμε

να πετούσα και να μην είχα έγνοιες για τον κόσμο

να προσγειώνομαι με προσοχή και όχι απότομα

να με αγαπούν ακόμη και αν με ξεχάσουν όταν κολλήσω σε κάποιο δέντρο

να πετούσα ψηλά στον ουρανό

να πετώ δίπλα στα χελιδόνια

να έφερνα χαμόγελα στα παιδιά

να ήμουν χρωματιστή...

...να ένιωθα ξεχωριστός ,μοναδικός ,χρωματιστός και να πετούσα ψηλά και να ήμουν ελεύθερη

να άγγιζα τα σύννεφα

να κοιτούσα τον ήλιο κατάματα

να πετούσα ψηλά, πολύ ψηλά, να έβλεπα την πόλη μας, τα βουνά, τα ποτάμια, να έκανα το γύρο της γης και τέλος να πήγαινα στο διάστημα να έβλεπα τους πλανήτες, τα άστρα και να με τύλιγε ο ήλιος με τη ζεστασιά του και να χαμογελούσα για τελευταία φορά ,να αποχαιρέταγα την ελευθερία, την ξεγνοιασιά για το πέταγμα. Αντίο!

να βλέπω τα πάντα από τον γαλάζιο ουρανό και με τον απαλό αέρα να χαϊδεύει το πρόσωπό μου

να έβλεπα όλη τη γη από ψηλά

να ήμουν ελεύθερος

να πετούσα στα σύννεφα

να ένιωθα ανεμελιά

να πήγαινα ψηλά στον ουρανό πέρα από τον κορονοϊό

να έβλεπα τον κόσμο από ψηλά

θα πετούσα μακριά και θα ξέφευγα απ’ όλα

να πετούσα στον καταγάλανο ουρανό

να ζούσα μια διαφορετική ζωή από ψηλά

θα με πετούσαν οι άλλοι :)

τον κόσμο όλο να μπορούσα να γυρνώ, χωρίς έγνοιες ελεύθερος να ζω

να πετούσα μακριά από όλα και να κάνω ταξίδια μακρινά

χαρούμενος

να πετούσα με τα πουλιά, τα αεροπλάνα και τα αερόστατα

να έκανα τον γύρο του κόσμου

να ταξίδευα πάνω από τα σύννεφα ψηλά

να πετώ παντού

 

 Ένας χαρταετός αφηγείται το ταξίδι του…..

Χαρταετός σαν ήμουνα, πάντα ψηλά πετούσα

Τη θάλασσα για να κοιτώ που τόσο αγαπούσα

Εμένα με ταξίδευε το ελαφρό το αγέρι

και γρήγορα με πήγαινε σε τόσο ωραία μέρη

Είχα ατυχήματα πολλά και έπεφτα στο χώμα

όμως κοιτάξτε είμαι εδώ, στον ουρανό ακόμα

Μονάχα όταν κουραστούν τον σπάγκο τον μαζεύουν

Του χρόνου πάλι τη γιορτή όλο χαρά προσμένουν   Σ.Σ. 

Ένας χαρταετός πετάει ψηλά

και ταξιδεύει μακριά

Ρυάκια, χείμαρρους περνά

και συνεχίζει δυνατά

Βλέπει τα παιδάκια στην ακρογιαλιά

και τα πλοία να πλέουν στα ανοιχτά

Κάθε Καθαρά Δευτέρα

ταξιδεύει παραπάερα.

Ακολουθούνε και άλλοι

πιο μικροί και πιο μεγάλοι.

Πετάει πάνω από βουνά

πολιτείες και χωριά.

Νέο κόσμο γνωρίζει 

και παράξενα αντικρίζει.

Όμως ξαφνικά καταιγίδα

ξεκινάει εκεί ψηλά.

Προσπαθεί να ξεφύγει

αλλά η βροχή τον εμποδίζει.

Τελικά τα καταφέρνει

και σ' ένα δέντρο τώρα μένει.

Μετά από πολύ καιρό

ένα παιδάκι μικρό βρίσκει τον χαρταετό.

Από το δέντρο τον τραβάει

και στον ουρανό τον αφήνει πάλι να πετάει.

Κι έτσι ο χαρταετός ξεκινάει ταξίδι με νέο προορισμό

αυτή τη φορά ίσως ακόμη πιο μακρινό.  Χ.Γ.

Άλλη μια Καθαρά Δευτέρα στα χέρια του μικρού Παναγιωτάκη που με πηγαινοφέρνει πέρα δώθε τραβώντας τον σπάγκο με τη βοήθεια του πατέρα του. Κι άλλη μια φορά που θέλω έτσι όπως ανεβαίνω ψηλά να πετάξω μακριά, αλλά που τέτοια τύχη; Μόνο ο αέρας και τα σύννεφα μπορούν να πραγματοποιήσουν το όνειρό μου, αυτά που βλέπω να μπορώ και να τα αγγίξω! Η ώρα του φαγητού έφτασε και όλη η οικογένεια έκατσε στο πλαστικό τραπέζι. Όμως ο άνεμος ήταν πολύ δυνατός και  ο μικρός αφαιρέθηκε και δεν πρόλαβε να με δέσει καλά. Ο άνεμος με πήρε ψηλά. Προσπάθησα να ανοίξω τη μεγάλη ουρά μου για αντίσταση αλλά με πήρε πολύ πάνω πια! Χωρίς να το καταλάβω βρισκόμουν ήδη πάνω απ’ τα σύννεφα, τα σπιτάκια από κάτω μου έμοιαζαν πολύ μικροσκοπικά. Αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν ο ήλιος που μπορούσα να τον κοιτάξω κατάματα! Να δω πια αυτό το χρώμα που στις παιδικές ζωγραφιές μόνο κίτρινο δε θα έπρεπε να είναι. Να δω αυτή την απόχρωση που θα μπορούσε να κάνει όλους τους ανθρώπους ευτυχισμένους! Όπως εμένα!... σκέφτηκα, καθώς κοιτούσα αποσβολωμένος από τη λάμψη του. Ξαφνικά άκουσα ένα βουητό και παραλίγο να χάσω τη γη κάτω από τα πόδια μου, όπως θα έλεγε και μια ανθρώπινη παροιμία. Αλλά ευτυχώς πρόλαβα και πιάστηκα από δυο μαλακά, αφράτα σύννεφα… «Αεροπλάνο! Αεροπλάνο!» φώναξε το ένα από τα δυο σύννεφα. «Τι σου κάνει εντύπωση;» το ρώτησα με απορία και εκείνο μου απάντησε: «Κλείσε τα μάτια και σε λίγο θα είσαι πίσω στο σπίτι σου…» «Ξύπνα Παναγιώτη! Ξύπνα! Ξημέρωσε Καθαρά Δευτέρα. Πάμε να πετάξουμε χαρταετό!»

Μα γιατί τα όνειρα να τελειώνουν τόσο γρήγορα; Ο. Τ.

 

 

Τα ψηλά τα νέφη πάω να επισκεφθώ,

Τον κόσμο όλο παρακολουθώ,

Το ταξίδι αυτό είναι μοναδικό

που δεν έχει τελειωμό.

 

Μα τι ωραία που είναι εδώ!

Παρέα με τον καταγάλανο ουρανό,

τις ομορφιές της Γης κοιτάμε

και πάντα χαμογελάμε.   Ν. Π.

 

Γεια σας!!! Είμαι ο χαρταετός! Η χαρά των παιδιών να παίξουν μαζί μου την καθαρά Δευτέρα μαζί με την οικογένειά τους και να μοιραστώ μαζί τους την ελευθερία που νιώθω όταν πετάω στα σύννεφα. Θα μοιραστώ μαζί σας ένα ταξίδι μου και πιστεύω να νιώσετε κι εσείς τη χαρά και την ελευθερία που νιώθω όταν πετάω στα σύννεφα.

Το πρωί όλη η οικογένεια ξυπνάει για να ετοιμαστούν. Όλοι είναι χαρούμενοι και το ίδιο χαρούμενος είμαι κι εγώ γιατί στέκομαι πολλές μέρες σε μια γωνιά. Επιτέλους θα πετάξω! Όταν φεύγουν με παίρνουν μαζί και η αναμονή μου είναι μεγάλη.

 Φτάνουμε σε ένα πάρκο και εκεί υπάρχουν και άλλοι φίλοι μου χαρταετοί. Η ώρα του πετάγματος έφτασε και ενώ ένα παιδί με κρατάει στα χέρια και τρέχει γρήγορα, ξαφνικά βρίσκομαι μέσα στα σύννεφα και νιώθω ότι φτάνω τον ήλιο. Νιώθω τη ζεστασιά του και νομίζω ότι θα καώ γιατί όσο πιο ψηλά ανεβαίνω η ζέστη είναι μεγαλύτερη.

 Η χαρά μου είναι μεγάλη και νιώθω επιτέλους ελεύθερος. Ξαφνικά όμως κατάλαβα ότι χάνω ύψος και από τα σύννεφα βρέθηκα σε ένα θάμνο ξεχασμένος από όλους χωρίς να με ψάξει κανείς. Τουλάχιστον έζησα το ταξίδι σκέφτηκα και έμεινα εκεί.

Α. Γ.

 

Ένας χαρταετός αφηγείται το ταξίδι του

εμπιστεύεται τα χέρια ενός παιδιού και προχωρά

συναντά τους φίλους του

και μες στα σύννεφα πετά.

Με ομορφιά και χάρη 

και χρώματα πολλά

γεμίζουν οι ουρανοί 

και κλείνει ο δρόμος για τα πουλιά. 

Περνά βουνά και θάλασσα

χαρίζει χαμόγελα παντού

και νιώθει μάτια καρφωμένα 

άλλοτε κει κι άλλοτε αλλού.

Γνωρίζει παραδόσεις κι έθιμα πολλά,

τόπους με ιδανικά

κι όμως τίποτα δεν τον κρατά,

συνεχίζει να προχωρά...

Λουλούδια ευωδιαστά αντικρίζει από ψηλά

ανθρώπους να κοιτούν από μακριά

μικρά παιδιά στην παιδική χαρά

κι εκείνος συνεχίζει ακάθεκτος μπροστά...

Ξεσπάσματα ανέμου βιώνει ξαφνικά 

κι ο ήλιος χαιρετά για λίγο

και γέρνει να κοιμηθεί στην άλλη πλευρά 

και στο σκοτάδι έντρομος βαδίζει μοναχικά.

Κι όταν ο ήλιος ανατέλει ξανά

ο αέρας σταματάει ξαφνικά 

και ο αετός πέφτει σε μια ακρογιαλιά

και περιμένει τραυματισμένος μια αγκαλιά...

Οι μέρες περνούν βασανιστικά 

κι ο κάποτε αλύγιστος αετός σβήνει σιγά σιγά. 

Λίγη βοήθεια ζητά 

όμως όλοι τον προσπερνούν βιαστικά.

Μα ένα κορίτσι δείχνει στοργή 

τον γιατρεύει και τον φροντίζει όσο μπορεί

κι αυτός με ένα γλυκό φιλί την ευχαριστεί

και προχωρά για άλλη πόλη μακρινή...

 

 

 

 

Το χιόνι στα μάτια των μαθητών

 

16/2/2021

Μια μέρα που η Αθήνα ντύθηκε (σαν άνοιξη) νυφούλα!

Το χιόνι που έπεφτε  έξω έκανε αδύνατο το μάθημα στο webex γιατί το μυαλό των παιδιών έτρεχε έξω στις δροσερές τους βόλτες!

Το μάθημα προσαρμόστηκε στην ανάγκη τους για παιχνίδι στο χιόνι… και μου χάρισαν το πιο όμορφο μάθημα. Το χιόνι που αργότερα έπαιξα κι εγώ, το άγγιξα μέσα από τη δική τους ματιά.

Πάντα θαυμάζω τη σκέψη και το συναίσθημα των παιδιών! Μοιράζομαι κάποια από αυτά των μαθητών μου της Β’ Γυμνασίου που με έκαναν να χαμογελώ. Εγώ έδινα το ερέθισμα και αυτά συνέχιζαν…

Το χιόνι μοιάζει με...

μια δόση λευκής ευτυχίας

ζάχαρη άχνη ανακατεμένη με νερό

άσπρο πουπουλένιο πάπλωμα

με χρυσόσκονη 

οικογένεια

κομμάτι παραδείσου

ένα χαλί που αγκαλιάζει τη γη

δώρο Θεού

Το χιόνι με κάνει...

να ελπίζω σε ένα θαύμα

να φοράω το καλύτερο μου χαμόγελο

να θέλω να βυθιστώ απαλά στην μαλακή υφή του

να μαγεύομαι

να κυλώ στο έδαφος ξεχνώντας ότι από κάτω έχει χώμα και να απολαμβάνω  την κρύα ζεστασιά του λευκού αφράτου γλυκού

Όταν χιονίζει...

η γη γίνεται νύφη

λευκά παπλώματα γεμίζει  η γη

δεν κοιμάσαι όλο το βράδυ

κανείς δεν σκέπτεται το σχολείο

μοιάζει με παραμύθι

κάθεσαι με τις ώρες στο παράθυρο για να δεις την βροχή από το κρύο '' βαμβάκι''

είναι σαν όνειρο

παιδιά και μεγάλοι βγαίνουν στους δρόμους με το μεγαλύτερο τους χαμόγελο

η γη φοράει τα λευκά της

σου επιτρέπει η γη να ξεχνάς λίγο το χώμα που κρύβεται από κάτω και να παίζεις με  ζάχαρη έως το βράδυ

κάνει την "βαρετή" πόλη λίγο πιο ευχάριστη

είναι σα να αλλάζει το χρώμα της γης

νιώθω σαν αγγελάκια να κατεβαίνουν από τα σύννεφα

γινόμαστε όλοι παιδιά

είναι μια ευχάριστη αλλαγή

Κάθε νιφάδα...

και ένα χαμόγελο παιδιού

που κοιτώ να πέφτει, με κάνει να την σκέφτομαι παρέα με άλλες χιλιάδες σε ένα άσπρο απέραντο

ένα μικρό αλεξίπτωτο που πέφτει στην γη και στην καρδιά μας για ένα χαμόγελο

είναι σαν τσίμπημα στην καρδιά

προσγειώνεται γνωρίζοντας ότι θα χαθεί αλλά παράλληλα θα προσφέρει τη δική της μικρή, γρήγορη ευτυχία

προσθέτει λάμψη στα πρόσωπα των παιδιών

ένα μικρό λιθαράκι στη διατήρηση της γαλήνης

μια ελπίδα

στήριξη ελπίδας

είναι μια χαρά στη ζωή μας

και μια ανάμνηση

είναι σαν νεραϊδόσκονη

πέφτει με δύναμη και στροβιλίζεται από τον άνεμο

είναι σαν ένα κομμάτι από οτ πιο τρελό μου όνειρο

φέρνει κι άλλες και χορεύουν όλες μαζί στον αέρα

Ποια μουσική ταιριάζει στο χιόνι;

ένα κλασικό κομμάτι με δυνατά σημεία που κατά τα άλλα είναι ήπιο και χαρούμενο

χριστουγεννιάτικα φυσικά

όλες αλλά ταυτόχρονα καμία γιατί έχει από μόνο του μια μουσική που μπορεί να μην ακούγεται στην ατμόσφαιρα αλλά όλοι την ακούμε μέσα στην ψυχή μας

κλασική

ο χειμώνας του Βιβάλντι

κανένα τραγούδι δεν μοιάζει με το ήχο της λευκής Γης

ίσως και κάτι από Καρυοθραύστη

θα έβαζα διαφορετικό τραγούδι μια μέρα που χιονίζει και άλλη μια νύχτα

χαλαρωτική  jazz

μια μελωδία που έχει αρμονία και απαλότητα

χαλαρωτική γιατί κάθε χιονονιφάδα πέφτει απαλά στο έδαφος

χαρούμενη για να ταιριάζει με το παιχνίδι στο χιόνι

ο χορός του κύκνου στην παγωμένη λίμνη του Τσαϊκόφσκι

Ποιο συναίσθημα ταιριάζει στο χιόνι;

μόνο ευτυχία χωράει σε ένα τόσο όμορφο τοπίο

αυτή η εικόνα μπορεί να κρύβει μέσα της από την πρώτη γαλήνια σκέψη μέχρι την τελευταία νότα της μοναχικότητας

ψυχικής ζεστασιάς

λαχτάρα

σιωπή

ζωντάνια

 

Τι γεύση έχει το χιόνι;

ζαχαρωτού σε ζεστή σοκολάτα

γάλα με marshmallows

παγωτού βανίλιας

σοκολάτα με ζάχαρη και καραμέλα

σαντιγί

ας μην αμφισβητούμε την πραγματικότητα, απλώς η φύση μας μετατρέπει ένα αγαθό σε μαγεία

αλμυρή

παγωμένης γλυκιάς ζαχαρόπαστας

της ευτυχίας

γεύση δημιουργίας

του χειμώνα

 

Τι άρωμα έχει το χιόνι;

χειμώνα με μπόλικο παιδικό ενθουσιασμό

μέντας

τζακιού

βανίλιας

χαράς

ικανοποίησης

καρπουζιού

ζεστασιάς ψυχής

ζεστής σοκολάτας

μαστίχας

ζάχαρης

μελιού

δροσερής βανίλιας

λουλουδένιο

κανέλας

άρωμα Χριστουγέννων και γιορτών

 

Τι χρώμα έχει το χιόνι αν δεν είναι άσπρο;

δεν θα μπορούσε να έχει κάποιο άλλο χρώμα, το άσπρο είναι όλα τα χρώματα

ή  χρυσό-ασημένιο....

τα χρώματα της ζωής

ροζ

πολύχρωμο

όλα τα χρώματα που υπάρχουν

παστέλ γαλάζιο

γκρι προς γυαλιστερό

τιρκουάζ

έχει το χρώμα της ηρεμίας  και της γαλήνης, δεν θα μπορούσε να του ταιριάξει κάτι άλλο γιατί με αυτό το χρώμα φιλοξενεί κανένα και συγχρόνως όλα τα χρώματα μαζί

μπλε του ουρανού

κόκκινο της φωτιάς

χρώματα του Πικάσσο

κάθε νιφάδα διαφορετικό χρώμα

 

Η ευτυχία των Χριστουγέννων σε μια φωτογραφία

 

Χριστούγεννα 2020

Περίεργη χρονιά! Παράξενος χειμώνας μπαίνει, παράξενη εποχή, κανείς δεν ξέρει που πηγαίνει, δεν ξέρει που θα βγει... (που λέει και το τραγούδι)

Δυο μήνες κοντά η τάξη μας έχει γίνει ο υπολογιστής και ο μικρόκοσμος του σπιτιού μας.

Πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων επειδή ένιωθα την ψυχολογία των παιδών περίεργη, μιλήσαμε για την ευτυχία. Τους ζήτησα να αποτυπώσουν μια στιγμή που νιώθουν ευτυχισμένα σε μια φωτογραφία, ένα κλικ του κινητού τους τηλεφώνου.

Το αποτέλεσμα είναι δικό τους! Τους ευχαριστώ που μου εμπιστεύτηκαν τις στιγμές τους ...

https://issuu.com/iouliakarydi/docs/_____________________________________________.pptx

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΗ

Σε αυτή την εποχή του αναγκαστικού εγκλεισμού που διανύουμε ήταν μια καλή ευκαιρία για απολογισμούς διαφόρων ειδών… πόσα ταξίδια έφτασαν στην Ιθάκη τους και πόσα αναζητούν ακόμα τη διαδρομή τους!

Κοιτώντας πίσω 18 χρόνια, νεοδιόριστη καθηγήτρια στο Λύκειο Λέρου, ήξερα ότι υπήρχε μέσα μου η σπίθα για δημιουργία αλλά έπρεπε να μάθω να ισορροπώ και να διαχειρίζομαι την εικόνα του ρόλου μου αλλά και των δυνατοτήτων που μου προσέφερε.

Εδώ και δέκα χρόνια, από όταν υπηρετούσα στο 3^ο Εσπερινό Γυμνάσιο Αθήνας άρχισα να κρατάω τα πονήματα της γραπτής έκφρασης των μαθητών μου πάνω σε εργασίες που αφορούσαν την τέχνη και την ελεύθερη έκφραση της φαντασίας τους. Έκτοτε, ήταν ένα «στοίχημα» για μένα, μια πρόκληση να έρχομαι αντιμέτωπη με την αστείρευτη φαντασία τους και κάθε φορά να νιώθω το ίδιο ξάφνιασμα για την πηγαία καθαρότητα της ματιάς τους. Πλάι στη γραπτή έκφραση των μαθητών όλα αυτά τα χρόνια, ήρθαν να προστεθούν και άλλες καλλιτεχνικές δράσεις στα πλαίσια της σχολικής κοινότητας  που έκαναν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, προκλητική και συνάμα αποκαλυπτική την πορεία τόσο για τις δυνατότητες των μαθητών όσο και για τα δικά μου όρια, ανάγκες και επιθυμίες.

Αυτή την πορεία των δέκα τελευταίων χρόνων, την είχα φυλαγμένη σε διάσπαρτα αρχεία στον υπολογιστή μου και πάντα σκεφτόμουν πότε θα μου δινόταν η ευκαιρία να την συγκεντρώσω… πρώτα για μένα… μετά για τους μαθητές μου… για τους συναδέλφους που μοιραστήκαμε κοινά οράματα και για τους γονείς των μαθητών μου, που με κάποιους από αυτούς στην πορεία γίναμε φίλοι. Πιθανά να ενδιαφέρει και άλλους, αλλά στην παρούσα φάση δεν είναι ο πρωταρχικός μου στόχος, αν και το επιθυμώ.

Και η στιγμή αυτή ήρθε… τώρα… τώρα ήταν η ευκαιρία! Και να που εγώ νιώθω την ανάγκη να πω ευχαριστώ (μου αρέσει αυτή λέξη στην ουσία της!).

Χωρίς καμία σκέψη το μεγαλύτερο ευχαριστώ ανήκει στους μαθητές μου όλα αυτά τα χρόνια για όσα μοιραστήκαμε!

Πρώτος συνάδελφος αγαπημένος που συνεργαστήκαμε πριν 10 χρόνια στο 3^ο Εσπερινό Γυμνάσιο και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα είναι ο Τάσος Νικολής. Πάντα δίπλα μου σε ό,τι του έχω ζητήσει!

Όμως εκείνος που νιώθω ότι με έβγαλε στο ταξίδι «για την Ιθάκη» είναι ο Βασίλης Κατσικονούρης στο 1^ο Γυμνάσιο Ζωγράφου. Πλάι στο Βασίλη έμαθα και μαθαίνω. Υπήρξε γενναιόδωρος μαζί μου αλλά και εγώ ελπίζω να ανταπέδωσα με τη διάθεση και τον ενθουσιασμό μου σε ό,τι δημιουργήσαμε. Ο Βασίλης με έκανε κοινωνό στο όραμά του για άνοιγμα της σχολικής κοινότητας στην κοινωνία. Το πρώτο κάλεσμα που έκανε σε γονείς και καθηγητές να παίξουν πλάι στους μαθητές ομολογώ με ξάφνιασε, το ζωντάνεμα της αυλής του σχολείου τα Σαββατοκύριακα με παιδιά που ήθελαν να παίξουν θέατρο και να εκφραστούν με ενθουσίασε, η εμμονή του στην «τελειότητα» της λεπτομέρειας με έκανε να εξασκήσω τη ματιά μου και εν τέλει όλα αυτά να συπαποτελέσουν βασικό άξονα του τρόπου σκέψης και δράσης μου στο σχολείο. Όπως χαρακτηριστικά έχω αναφέρει και σε μία συνέντευξη για τη συνεργασία μας «πρόβες, παραστάσεις, γέλια, αγωνίες, γυρίσματα, προβολές, φιλίες, βραβεύσεις, φώτα, πρεμιέρες και φινάλε ήταν σημεία μιας πορείας που έδιναν πνοή και νόημα στο λειτούργημά μου ως εκπαιδευτικός αλλά παράλληλα νέα υπόσχεση για τον “επόμενο προορισμό”».

Σε όλη αυτή την πορεία είναι και άλλοι συνάδελφοι που καθένας με τον τρόπο του έγινε ένα κομμάτι, μικρότερο ή μεγαλύτερο, στο μεγάλο παζλ των αναμνήσεων… η Εύη Παπανικολάου (η μάνα…ξέρει αυτή), ο Γιώργος Κριτσωτάκης (πολύτιμος συνεργάτης και φίλος, μπορώ να τον χαζεύω όταν παίζει μουσική και τραγουδάει), ο Αργύρης Δρόλαπας (μου έμαθε να αγαπώ τη φωτογραφία), ο Νίκος Λιζάρδος (δοτικός πάντα), η Βάσω Λύρα, η Εύα Μπάλλα (η συγκυρία μας έφερε αναπάντεχα στην ίδια θεατρική σκηνή), ο Βασίλης Κωτούλας (μου έμαθε να στήνω και να υποστηρίζω project), η Ιωάννα Ντζιού (με έκανε κοινωνό σε προγράμματα τέχνης που άπτονται των φυσικών επιστημών, όπου μαζί και με τη Χριστιάνα Μπουλούδα κάνουμε καταπληκτική ομάδα). Φυσικά, για να υπάρξει δημιουργία στο χώρο του σχολείου χρειάζεται πάντα η αρωγή της Διεύθυνσης ( Κωστούλα Δαφνή, Νίκη Μπαφούτσου και Χρυσούλα Καραμάτσιου) και ένας «καλός λόγος» από τους υπόλοιπους συναδέλφους. Όσοι λένε τα καλά λόγια από την ψυχή τους, τα εισπράττω, τα νιώθω και τους ευχαριστώ.

Με έναν φίλο, που όπως χαρακτηριστικά λέμε είναι «επίτιμος φίλος» του σχολείου μας, τον Βαγγέλη Βαροτσάκη, έχουμε ζήσει τόσες πολλές και όμορφες στιγμές πίσω από τα φώτα αλλά και πάνω στη σκηνή, άλλωστε ήταν «νονός» της ΤΑΡΙΑ (Teachers And Parents In Action) και αυτός που έδωσε πνοή στους Φασουλήδες με τη σκηνοθετική του ματιά, τους Φασουλήδες που έντυσε με πολλή αγάπη και μεράκι η Αναστασία Χαβά.

Αφήνω για το τέλος τους γονείς των μαθητών μου. Όλα αυτά τα χρόνια ήταν τόσοι πολλοί που στάθηκαν πλάι σε κάθε μας προσπάθεια. Η βοήθειά τους πολύτιμη! Ξέραμε πως ό,τι και να γίνει θα είναι δίπλα μας. Σε αυτή την πορεία όμως δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω αυτούς που βρεθήκαμε, φτιάξαμε την ΤΑΡΙΑ, και συνεχίζουμε την πορεία της, τον Χρίστο Ραχιώτη, την Ελπίδα Κοφινά, το Νίκο Ανδρωνά, τον Βασίλη Παναγιωτόπουλο, την Κατερίνα Μπαμπαλή, τον Γιώργο Πιπεράκη και την Ελένη Γιαννάκη. Θέλω όμως να σταθώ σε κάποιους ιδιαίτερα. Ο Χρίστος ήρεμη δύναμη, πάντα έβρισκε λύσεις λογικές που κάποιες φορές ομολογώ ήταν αναγκαίες. Ο Νίκος έχει τόσο καλή ψυχή και πηγαίο χαμόγελο που ξεχνάς τα πάντα. Ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος, αθόρυβος και πάντα πρόθυμος και αποτελεσματικός, μου αποπνέει σιγουριά και ασφάλεια πως ό,τι και να φανταστώ μπορεί να γίνει… τρανή απόδειξη τα καταπληκτικά σκηνικά, τα έντυπα και κυρίως τα κείμενά του που μου εμπιστεύτηκε (και πάντα μου εμπιστεύεται) στα Αστροπέλαγα του Ονείρου. Αυτό το ταξίδι το κάναμε σίγουρα μαζί! Και δεν ήταν το μόνο, η πορεία μας μεγάλη… Όμως το ταξίδι γίνεται ακόμα πιο συναρπαστικό όταν το μοιράζεσαι και με άλλους… έτσι κι έγινε, και στην παρέα μας μπήκε η Κρίστι Ζέρβα, μια γυναίκα που μπορεί κανείς να χαζεύει το ταλέντο της και τη γλυκύτητά της. Θαυμάζω την πραότητά της που κρύβει τόσο δυναμισμό συνάμα. Με τον Γιώργο Πιπεράκη και την Ελένη Γιαννάκη νομίζω έχουμε κάνει πολλά ταξίδια μαζί (μεταφορικά και κυριολεκτικά) και έχουμε μοιραστεί καλλιτεχνικές ανησυχίες αφού η αισθητική μας ματιά συγκλίνει. Μεταξύ μας δε χρειάζεται να πούμε πολλά γιατί γνωριζόμαστε πια τόσο καλά που συνεννοούνται οι ματιές μας. Αυτό κι αν συμβαίνει με την Κατερίνα Μπαμπαλή, που την άφησα εσκεμμένα για το κλείσιμο, μια φίλη πάντα δίπλα μου σε όλα, που συγκεντρώνει πολλές αρετές και με τα φωτογραφικά της κλικ έχει ντύσει με χρώματα τις αναμνήσεις μας. Πάντα εκεί να αποτυπώνει όσα, όπως η ίδια λέει, δε φαίνονται, αλλά υπάρχουν. 

Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! Στα επόμενα…

          

Η γλωσσική έκφραση των παιδιών στην εποχή της καραντίνας

Την εποχή της καραντίνας κληθήκαμε μέσω της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης να συνεχίσουμε το μάθημά μας και την επαφή μας με τους μαθητές μας. Πλάι στις ασκήσεις που ορίζει η ύλη του αναλυτικού προγράμματος, αποφάσισα ότι οι μαθητές (όσοι το επιθυμούσαν) θα έπρεπε να έχουν την ευκαιρία για έκφραση. Για άλλη μία φορά, εντυπωσιάστηκα με τη ματιά τους και τον τρόπο που προσεγγίζουν ένα έργο τέχνης. Έτσι λοιπόν τους έδωσα μια σειρά από προαιρετικές ασκήσεις με τη θεματική "Η Τέχνη ως αφετηρία για γλωσσική έκφραση". Ενδεικτικά παραθέτω κάποια κείμενα των μαθητών μου που με έκαναν να σταθώ και να αναλογιστώ τον πλούτο της φαντασίας τους...

Πάντα τους έδινα ένα ερέθισμα, έναν πίνακα ζωγραφικής, καλλιτεχνικές φωτογραφίες, ένα γλυπτό, μελωδίες...

Η αρχή έγινε  με ένα βίντεο με τίτλο “Playing with the moon”. Πρόκειται για μια σειρά από φωτογραφίες που ο φωτογράφος εκμεταλλευόμενος την τεχνική της προοπτικής απαθανάτισε ανθρώπους πλάι στο φεγγάρι να παίζουν μαζί  του.

https://www.youtube.com/watch?v=Qja-iagDn4E

Οι μαθητές σκάρωσαν στιχάκια για το φεγγάρι...


Ίσως οι λύκοι αγαπάνε το φεγγάρι,
Γι’ αυτό κλαίνε μια φορά τον μήνα,
Διότι δεν μπορούν να το συναντήσουν.

Αν ποτέ νιώσεις μοναχικός,
Απλά κοίτα το φεγγάρι

Ήταν σαν το φεγγάρι ,
ένα μέρος της πάντα κρυβόταν

Νιώσε το φως της πανσελήνου,
που διοχετεύεται στο σώμα μας,
μέχρι να καταλάβουμε πως είναι
η αγάπη

Το φεγγάρι είναι ένας φίλος,
 για αυτούς που νιώθουν μοναχικά

Πέταξε με στο φεγγάρι
 άσε με να παίξω ανάμεσα στα άστρα
άσε με να δω πως είναι το φθινόπωρο
στον Δια και στον Άρη
με άλλα λόγια κράτα το χέρι μου
με άλλα λόγια μίλησε μου
                                                   Ε. Μ.


Να το φεγγάρι,
Τ’ ήλιου μικρός αδελφός,
Χάνεται, στο φως.

Και όσο κάτω απ’ το φεγγάρι κάθομαι και παραμιλώ,
στα  βάθη της ψυχής μου την αγάπη σου σκέφτομαι και αναπολώ.
                                                                                                                             Μ. Π.


Υπερπανσέληνος απόψε
πόσο θέλω να την δω
θα απέχει 356.907 χιλιόμετρα
δεν είναι συγκλονιστικό;
                                                Π.Π.

Κύκλους κάνει το φεγγάρι
Μια γεμίζει και μια αδειάζει
Ξάγρυπνο όλη τη νύχτα φέγγει
Και τους μόνους συντροφεύει
________________________________

Κοντά στο φεγγάρι αν θα πας
Τη λάμψη του φερ’ την και σε μας

Αν δεν πιστεύεις
Δεν θα παίξεις

Ζήσε τη στιγμή
Γιατί άλλη δε θα βρεις

Τη νύχτα θα βγει
Για να σε γαληνέψει

Κρύβεται τη μέρα,
Για να σε φυλάει τη νύχτα
                                                                Ανώνυμα

Είπα να βγω να ξεχάσω
το φεγγάρι να ψάξω
σκέφτηκα, δεν μπορεί
κάπου θα εμφανιστεί
ήταν μισό, αλλά ακόμη εδώ
προσπάθησα να το πιάσω
μα δεν μπόρεσα να φτάσω
γύρισα σπίτι
όμως πάλι αδύνατο να τον ξεχάσω 
                                                                    Χ. Ν.


" Μπορεί να υπάρχει εκεί έξω κάποιος άνθρωπος που να είναι μακριά κι όμως να τον νοιώθετε τόσο κοντά, σαν το φεγγάρι"
" Αν η μέρα σου είναι δύσκολη σκέψου ότι υπάρχει το φεγγάρι φωτεινό τη νύχτα, και σκοτεινό στην μέρα"
" Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι τέλειοι, όλοι έχουν ένα φεγγάρι στην μέρα και έναν ήλιο στην νύχτα"
"Μην είσαι απαισιόδοξος... Γιατί το μυαλό σε αφήνει να κοιτάξεις μόνο τα αστέρια, όχι το φεγγάρι"
" Σε έναν άνθρωπο να κοιτάς το φεγγάρι στο σκοτάδι του και τον ήλιο στην συννεφιά του"                                                                                                                                      Δ. Δ.


Στη συνέχεια δόθηκε αυτός ο πίνακας ζωγραφικής του Κώστα Παναγιωτακόπουλου (καθηγητή μου στο Γυμνάσιο στα Εικαστικά και πλέον καλού μου φίλου) και οι μαθητές έγραψαν τις ιστορίες τους:

Έτσι θα μπορούσε να ήταν ένα παιδικό όνειρο… Ακόμα και ενός ενηλίκου. Με χρώματα, παράξενα σχήματα, σχέδια. Νιώθεις ευτυχισμένος σε ένα τέτοιο μέρος. Καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν πάει λάθος. Ο χρόνος θα κυλάει σαν ρυάκι. Θα βγαίνεις απ’ την βαμμένη με ουράνιου τόξου χρώματα πολυκατοικία σου και θα χαιρετάς τον μανάβη με τα πορτοκαλί σγουρά μαλλιά. Θα βλέπεις τα παιδιά στο πάρκο να κάνουν σκοινάκι με μία ακτίνα Ήλιου που την δανείστηκαν. Προχωρώντας πιο κάτω θα αντικρίζεις την κυρία Πηνελόπη που αρνείται να μοιραστεί την συνταγή για τα πράσινα κουλουράκια με γεύση ηλιοτρόπιου. Μετά από αυτήν την ευχάριστη μεγάλη βόλτα γυρίζεις σπίτι σου. Ο όροφος έχει πολλές πόρτες αλλά εσύ ξεχωρίζεις του δικού σου διαμερίσματος από το μωβ της χρώμα. Πας να βγάλεις τα κλειδιά απ’ την τσέπη μέχρι που συνειδητοποιείς ότι τα έχασες. Δάκρυα από καραμέλες κυλούν στα μάγουλα σου. Αφού στερέψεις από δάκρυα και έχεις φάει τις καραμέλες, σηκώνεσαι και με αποφασιστικό βήμα ψάχνεις σε όλα τα μέρη που πέρασες το πρωί. Κανείς δεν είχε δει τα κλειδιά σου. Πιο πολύ στεναχωρήθηκες επειδή είχε μαζί κι ένα μπρελόκ με ένα κομμάτι πέτρας από τον Άρη. Καθώς κατευθύνεσαι προς τον Καρρά τον κλειδαρά ακούς γέλια βροντερά. Στρίβεις δεξιά και βλέπεις δύο καλικαντζάρους να παίζουν με κλειδιά. Πλησιάζεις αργά και αυτοί τρέχουν μακριά. Αρχίζει το κυνηγητό χωρίς κανένα δισταγμό. Τους φτάνεις καθώς είσαι γρήγορος πολύ και αυτοί κοκκινίζουν από τον εξευτελισμό. Παίρνεις τα κλειδιά και ταβάς για αλλού φωνάζοντας «Έχε γεια!».    Α.Π.

Σε ένα μακρινό χωριό υπήρχε ένα κορίτσι το οποίο ξεχώριζε από τα άλλα παιδιά της ηλικίας της .Της άρεσε πολύ να περνάει την ώρα της διαβάζοντας βιβλία καθώς είχε αναπτύξει και πολύ καλή γνώμη για τον κόσμο γύρω της . Όλοι έλεγαν πως είχε ένα μυαλό ενήλικα μέσα σε ένα παιδικό σώμα .Βοηθούσε πολύ την οικογένεια της καθημερινά πηγαίνοντας να κάνει τα απαραίτητα ψώνια .

Ένα πρωί λοιπόν πήγε όπως πάντα μια βόλτα. Ήταν πολύ ευγενική σε όλους καθώς με το μεγάλο χαμόγελο της χαιρέταγε όλους τους ανθρώπους γύρω της λέγοντας τους καλημέρα . Πήγε στο βιβλιοπωλείο για να νοικιάσει  ένα άλλο βιβλίο ώστε να ασχοληθεί το απόγευμα.

Μετά από την βόλτα της αποφάσισε να πάει σπίτι της αλλά από έναν δρόμο μέσα σε ένα πάρκο που έχει ανακαλύψει η ίδια διότι είχε ησυχία και ήταν πολύ ωραίο . Περπατώντας μέσα στο πάρκο άκουσε μια φωνή. Της φάνηκε σαν να ήταν από ένα ζώο. Πλησίασε για να δει τι ήταν . Έψαχνε για πολύ ώρα , ώσπου έψαξε πίσω από έναν θάμνο και ξαφνικά είδε μια πολύχρωμη πόρτα. Της φάνηκε πολύ περίεργο γιατί δεν την είχε ξαναδεί. Χτύπησε την πόρτα να δει μήπως της απαντήσει κάποιος όμως κανείς δεν απάντησε. Αλλά είχε πολύ περιέργεια και για αυτό αποφάσισε να την ανοίξει .

Ανοίγοντας την πόρτα είδε έναν διάδρομο ο οποίος ήταν περικυκλωμένος από φυτά . Όμως συνέχισε να περπατάει . Σε λίγο ο διάδρομος τελείωσε και αντίκρισε μπροστά της κάτι εξωπραγματικό . Ήταν ένας άλλος κόσμος σαν αυτόν που βλέπουμε όλοι στα όνειρα μας. Μπροστά της είχε μια λίμνη όπου τα νερά της γυάλιζαν σαν να είχαν χρυσόσκονη καθώς τα ψάρια μέσα σε αυτήν ήταν πολύχρωμα . Μέσα είχε και κάποια φανταστικά πλάσματα  τα οποία τα ήξερε διότι τα είχε διαβάσει στα βιβλία της . Δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια της ! Η λίμνη είχε μια γέφυρα και αποφάσισε να την διασχίσει . Ήταν φτιαγμένη από κάγκελα τα οποία έμοιαζαν με σαλιγκάρια. Από την άλλη πλευρά της λίμνης είδε πολλά χρωματιστά σπίτια . Το καθένα από αυτά ήταν ξεχωριστά και καλοφτιαγμένα .Όμως δεν είχε δει κανέναν εκεί  . Συνέχισε να προχωράει και είδε μια πλατεία γεμάτη με κόσμο . Ήταν πλημμυρισμένη με φώτα και φαναράκια καθώς είχες και δυνατή μουσική . Πίστευε πως ήτανε ένα είδος πανηγυριού διότι όλοι τραγουδούσαν και χόρευαν ενωμένοι . Μπορούσε να δει τα χαμόγελα τους από μακριά. Κάποια στιγμή ακούστηκε ένας δυνατός ήχος, κοίταξε πάνω στον ουρανό και είδε πολλά πυροτεχνήματα με πολλά σχέδια. Αποφάσισε να μείνει σε αυτόν τον κόσμο για λίγο και να διασκεδάσει γιατί της άρεσε πολύ . Και σε ποιον δεν θα άρεσε !

Όμως όσο κι να ήθελε να μείνει ήξερε πως δεν μπορούσε διότι θα ανησυχούσε η οικογένεια της οπότε προσπάθησε να βρει τον δρόμο πίσω . Λίγο πριν την έξοδο της γύρισε και αποχαιρέτησε αυτό το μέρος καθώς ένα δάκρυ κύλισε από τα μάτια της. Άνοιξε την πόρτα και πέρασε ξανά στον κόσμο της . Η πόρτα εξαφανίστηκε.

Πήγε στο σπίτι της και ανυπομονούσε να πει στην οικογένεια της  τι έγινε. Όμως κανείς δεν την πίστεψε . Οπότε σκέφτηκε, πως δεν θα την πιστέψει κανείς άλλος. Όμως έδωσε μια υπόσχεση στον εαυτό της καθώς είπε φωναχτά « δεν θα το ξεχάσω ποτέ και θα προσπαθήσω να κάνω τον κόσμο μας έτσι ώστε να μοιάζει με παραμύθι και να αρέσει σε όλους !»  Ε. Μ.

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα  μακρινό  χωριουδάκι  της   Ουρανούπολης , ζούσαν αρμονικά τα σχήματα και τα χρώματα. Τρίγωνα, τετράγωνα, κύκλοι, αστέρια, το μπλε, το κίτρινο, το κόκκινο, το καφέ και τόσα άλλα βοηθούσαν το ένα το άλλο και δημιουργούσαν όμορφα πράγματα, όπως  πράσινα λιβάδια, πολύχρωμα σπίτια, γαλάζια καθάρια νερά των λιμνών  κ.α. Όλα ήταν ήσυχα  και η ζωή κυλούσε ωραία, μέχρι που τα ζώα, τα οποία τους επισκέφτηκαν, θαμπώθηκαν από την ομορφιά του τοπίου και αποφάσισαν να ζήσουν  μαζί τους. Τόσο όμορφη πόλη δεν είχαν ξαναδεί.

   Αυτή η ιδέα δεν άρεσε καθόλου στα  σχήματα. Φοβόντουσαν  πως θα τους κατέστρεφαν ότι όμορφο είχαν δημιουργήσει. Όμως  και  στα ζώα δεν άρεσε και πολύ η απάντηση που πήραν από τα σχήματα,  γι΄ αυτό και τους ζήτησαν να παίξουν ένα παιχνίδι λέξεων και γνώσεων, χωρίς όμως τα χρώματα να τα βοηθήσουν και αν νικούσαν θα έμεναν μαζί τους. Τα σχήματα αρχικά αρνήθηκαν. Τα ζώα τότε έκλεισαν τα χρώματα σε έναν γυάλινο πύργο. Μετά από λίγο τα σπίτια, οι ποταμοί και τα σχήματα άρχισαν να χάνουν το χρώμα τους και να ξεθωριάζουν. Τότε τα σχήματα κατάλαβαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή, έτσι αναγκάστηκαν να δεχτούν.

     Ο αγώνας ξεκίνησε. Στην αρχή κέρδιζαν τα ζώα. Όμως η συμπεριφορά τους ήταν άσχημη. Συνέχεια ζητωκραύγαζαν, έκαναν ζαβολιές, κορόιδευαν τα σχήματα όταν απαντούσαν λάθος. Αλλά στον τελευταίο γύρο τα ζώα δεν μπόρεσαν να απαντήσουν στην ερώτηση ‘ Τι κάνει τη ζωή μας πιο όμορφη?’ . Το πιο μικρό από τα σχήματα τότε πετάχτηκε και είπε : ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ. Αυτή ήταν και η τελευταία ερώτηση.

   Καθώς  περίμεναν τα αποτελέσματα, τα ζώα συνέχισαν να κάνουν φασαρία και να καυχώνται, ενώ τα σχήματα καθόντουσαν ήσυχα- ήσυχα.

 Τα αποτελέσματα βγήκαν και νικητές ήταν τα σχήματα, γιατί κατάφεραν να απαντήσουν σε κάτι τόσο απλό όμως τόσο δύσκολο να το κατανοήσουν κάποιοι οι οποίοι δεν έδιναν σημασία στα απλά και καθημερινά πράγματα, στα συναισθήματα των άλλων, κάποιοι οι οποίοι νοιάζονταν μόνο για το δικό τους κέρδος και συμφέρον. Τα ζώα έφυγαν ηττημένα, με το κεφάλι κατεβασμένο. Είχαν πια καταλάβει το λάθος τους. Τα  χρώματα ήταν και πάλι ελεύθερα.

     Μετά από πολλές μέρες επανήλθε η ηρεμία και πάλι στην χώρα των σχημάτων και των χρωμάτων. Και που και που καλούσαν και τα ζώα για ένα παιχνίδι  ερωτήσεων.  

Η. Κ.

Μια φορά κι ένα καιρό ο μικρός Μίτο και ο φίλος του ο ιππόκαμπος, έβαλαν πλώρη για το υπέροχο νησί των <<Χρωμάτων και της Χαράς>> που’ χαν ακούσει να το περιγράφουν οι γεροντότεροι.

Θέλανε να το βρουν, να εξερευνήσουν κάθε γωνιά του νησιού, να γνωρίσουν τους κατοίκους του.

Ταξιδεύουν λοιπόν για μέρες κ ‘ξαφνικά το αντικρίζουν. Πράγματι είναι πανέμορφο, έτσι όπως ξεπροβάλει από τη καταγάλανη θάλασσα, με τα πολύχρωμα σπίτια του.

Οι φίλοι μας, είναι έτοιμοι να το γνωρίσουν από κοντά, να ζήσουν μεγάλες περιπέτειες, μη γνωρίζοντας όμως το μεγάλο μυστικό που κρύβει.

Ο Μίτο, κατεβαίνει από τη ράχη του φίλου του κ ‘παίρνει τον δρόμο για το χωριό με τα πολύχρωμα σπιτάκια που βλέπει από μακριά.

Ο φίλος του, ο ιππόκαμπος Τσιτσολίνο, θα το γυρίσει γύρω-γύρω  και θα το εξερευνήσει δια θαλάσσης.

-Θα συναντηθούμε εδώ στο ίδιομέρος της παραλίας κατά το βραδάκι, λέει ο Τσιτσολίνο στον Μίτο και αυτός συμφωνεί.

Παίρνει λοιπόν ο καθένας τον δρόμο του και αρχίζει η περιπέτεια.

Ο Μίτο πάει στο χωριό και φτάνει στη πλατεία. Έχει εντυπωσιαστεί από όσα είδε στη περιήγησή του. Όλα τα σπίτια είναι κάτασπρα με πολύχρωμες σκεπές, παράθυρα και πόρτες.

Κόκκινα, μπλε, κίτρινα, πράσινα, όλα τα χρώματα έχουν ζωγραφίσει τα σπίτια του χωριού και τα κάνουν να μοιάζουν βγαλμένα από παραμύθι. Η πλατεία είναι στολισμένη με χιλιάδες πολύχρωμα λαμπιόνια και όλοι οι κάτοικοι είναι μαζεμένοι εκεί. Χορεύουν, τραγουδούν, γλεντάνε και το καλούν κι αυτόν στη χαρούμενη παρέα τους.

Ο Μίτο χαίρετε και γλεντά με την καρδιά του. Πράγματι όλα είναι όπως τα είχε ακούσει από τις αφηγήσεις των γεροντότερων του τόπου του. Η ώρα περνά ευχάριστα με χορούς και τραγούδια και φτάνει το σούρουπο.

Ξαφνικά ένα μαύρο σύννεφο καλύπτει τον ουρανό. Η μουσική σταματά, οι άνθρωποι τρέχοντας τρομαγμένοι κλείνονται στα σπίτια τους, ενώ τα χρώματα που κατακλύζαν το πανέμορφο νησί, αρχίζουν να χάνονται και όλα να μαυρίζουν.

Ο Μίτο θέλει να μάθει τι συμβαίνει, μα κανείς δεν του αποκρίνεται. Όλοι εξαφανίζονται με μια σκιά τρόμου στη ματιά τους.

-Φύγε κι εσύ γρήγορα και κρύψου! Του φωνάζει κάποιος στο βάθος, πριν κλείσει την πόρτα του σπιτιού του.

-Μα τι συμβαίνει; Αναρωτιέται ο Μίτο και ξεκινά για την παραλία για να συναντήσει τον φίλο του Τσιτσολίνο, τον ιππόκαμπο. Ίσως αυτός να γνωρίζει κάτι σκέφτεται ο Μίτο.

Φτάνοντας στο σημείο συνάντησής τους, αρχίζει να φοβάται. Ο φίλος του δεν είναι εκεί. Περιμένει με τις ώρες μα ο Τσιτσολίνο δεν εμφανίζεται.

-Τι συμβαίνει; Γιατί όλα ξαφνικά μαύρισαν και τι έγινε ο φίλος μου; Αναρωτιέται φοβισμένος κι ανήσυχος ο Μίτο.

-Που χάθηκαν όλοι; Τι φοβήθηκαν και γιατί μου είπαν να φύγω και να κρυφτώ;

-Αχ!  Πού βρίσκεται ο φίλος μου; Είναι άραγε καλά; Γιατί ήρθαμε εδώ; Τι τις θέλαμε τις περιπέτειες;

Και ενώ αναρωτιόταν όλα αυτά ο φίλος μας ο Μίτο, αισθάνθηκε ένα χέρι να τον σκουντά στον ώμο.

-Έλα Μίτο, ξύπνα επιτέλους, θα αργήσεις για το σχολείο, λέει η μαμά σκουντώντας τον κοιμισμένο Μίτο.

Ο Μίτο ανοίγει τα μάτια και επιτέλους ξυπνά. Πάνω από το κρεβάτι του κρέμεται ο πίνακας του θείου του.

-Όνειρο ήταν! Σκέφτεται ο Μίτο και σηκώνεται να ετοιμαστεί για το σχολείο.

Και κάποια στιχάκια...

                       Όνειρα κάνω, όνειρα τρελά!

                       Με κατάλευκη βαρκούλα πλέω στ’ ανοιχτά!

                       Βουτιές κάνω στα βαθιά 

                       και με τους φίλους κάστρα χτίζουμε στην αμμουδιά.

                       Ο ήλιος μας χτυπά από ψηλά και εμείς τρώμε παγωτά.

                       Νέους τόπους να γνωρίσω από κοντά κοχύλια να βρίσκω  πάρα πολλά.

                       Μα ξάφνου φωνή ακούω :- Ξύπνα Μαριάννα πιά! Είναι η μαμά.              

                       Μ. Μ.

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα μακρινό μέρος της γης, υπήρχε ένα όμορφο χωριό χτισμένο στην άκρη της θάλασσας όπου ο ήλιος, το χάιδευε με τις ακτίνες του κάθε πρωί και όλα τα χρώματα της φύσης χόρευαν στον ρυθμό της ζεστής αγκαλιάς του.

         Ψηλόλιγνα δέντρα ξεφύτρωναν δίπλα στα λιγοστά σπιτάκια και οι μαργαρίτες ζωγραφίζουν το χώμα, στρώνοντας το χαλί τους σε όλη τη γη. Το μόνο που ακούγεται είναι το κύμα που σκάει στην ακρογιαλιά και το τιτίβισμα των πουλιών. Ξάφνου εμφανίστηκε μια βαρκούλα έχοντας σαν μόνο επιβάτη της μια όμορφη κοπέλα με λευκό φόρεμα και ένα παράξενο κόκκινο καπέλο. Από πού να έρχεται άραγε;

        Κάτι περίεργο συμβαίνει! Όλο το χωριό στολίζεται με γιρλάντες, φωτάκια και κορδέλες σαν να ετοιμάζεται γιορτή. Μα σαν να μην έφτανε αυτό, έφερε τα πάνω κάτω στο χωριό. Δέντρα φύτρωσαν πάνω στα γεφύρια και ένα άλογο που έσπρωχνε την βάρκα στη στεριά, θέλοντας να πάρει την μικρή κυρία, κολυμπούσε σαν δελφίνι. Πόσο τρελά ήταν όλα! Σαν ένα ταξίδι φαντασίας.  Ν. Κ.

 Ήταν καποτε ένα αγοράκι ο Νικόλας που ζούσε με τους γονείς του σε μια επαρχιακή ήσυχη πόλη με καλοσυνάτους ανθρώπους. Όμορφα σπίτια παντού με αυλές που τις στόλιζαν δέντρα και λουλούδια. Συντριβάνια στις πλατείες κι ένα ποταμάκι ήρεμο που χώριζε την πόλη στη μέση.

Ο Νικόλας περνούσε όμορφα κάθε φορά που έβγαινε έξω και σχεδόν ποτέ δεν ήθελε να γυρίσει σπίτι. Τον μάγευαν οι εικόνες που έβλεπε, δε χόρταινε τον ήλιο και το παιχνίδι στην εξοχή. Του άρεσαν τα χρώματα που υπήρχαν στα σπίτια, στους δρόμους, οι αντανακλάσεις του ήλιου στο νερό, ο ουρανός και οι σκιές από τα δέντρα που σχημάτιζαν διάφορες φιγούρες παντού. Αυτός ήταν ο κόσμος του και στο μυαλό του έτσι ήταν παντού όλος ο κόσμος.

Και ξαφνικά έρχεται η απαγόρευση της κυκλοφορίας εξαιτίας ενός επικίνδυνου ιού, ένα τέρας που γυρόφερνε και μόλυνε τους πάντες. Ο Νικόλας δεν άντεχε έτσι! Ήθελε να βλέπει αυτά που ήταν συνιθισμένος και να χαίρεται. Κι επειδή αυτό τώρα ήταν αδύνατο αποφάσισε να ζωγραφίσει τις εικόνες που είχε στο μυαλό του και να στολίσει το δωμάτιο του.

Ξεκίνησε λοιπόν με τις μπογιές του να αποτυπώνει στο χαρτί ό,τι είχε σαν εικόνες στο μυαλό του και στην καρδιά του. Ό,τι σχεδίαζε ήταν πολύχρωμο , έντονο και ζωηρό! Σπίτια, δέντρα, δρόμοι, βουνά, βάρκες, το ποτάμι…. Όλα χαρούμενα και φωτεινά! Η μόνη έλλειψη ήταν οι άνθρωποι! Δεν είχαν ανθρώπους οι ζωγραφιές του. Ήξερε ότι δεν βγαίνουν έξω και γι αυτό τους παρέλειψε.

Οι τοίχοι του δωματίου του γέμισαν με γνώριμες εικόνες. Ευτυχισμένος ο Νικόλας αποκοιμήθηκε και ευχήθηκε να ξυπνήσει όταν όλα αυτά θα έχουν τελειώσει για να μπορεί να δει ζωντανά ξανά τη χώρα του!

Α. Μ.

Ήταν πρωί όταν ο Χίροσε Κόιτσι αποφάσισε να κάνει το μεγάλο ταξίδι. Ο προορισμός αυτού του ταξιδιού ήταν ένα μέρος που μόνο το υποσυνείδητο του και η καρδιά του γνώριζε. Έτσι, έφτιαξε τις βαλίτσες του, έφαγε τα αγαπημένα του δημητριακά και έφυγε βάζοντας μπρος το αμάξι που αγόρασε με μηνιαίες δόσεις δυο μέρες πριν.

Το ταξίδι ήταν κουραστικό καθώς διήρκησε 264 ώρες. Ο Κόιτσι πέρασε από πολλούς δρόμους. Από νέους φτιαγμένους από άσφαλτο, από παλιούς χωμάτινους. Μέχρι και δρόμους με βάλτους γεμάτους με αλιγάτορες αναγκάστηκε να διασχίσει αφού ήθελε πραγματικά να φτάσει στον προορισμό του. Τα βράδια αναγκαζόταν να κοιμάται στο αυτοκίνητό του, διότι συνήθως ήταν κάπου απομονωμένα ή έρημος, όπου σταματούσε.

Την 30η βραδιά, καθώς ετοίμαζε τον υπνόσακό του άκουσε ήχους παρόμοιους με βαριά βήματα ανθρώπου να τριγυρνάνε γύρω από το πορτ παγκάζ του αυτοκινήτου. Με δισταγμό κατέβασε το παράθυρο της πόρτας για να πάρει μια κρυφή ματιά, αλλά αμέσως το έκλεισε γεμάτος πανικό. Πίσω από το αμάξι υπήρχαν πατημασιές ζώου, αλλά όχι οποιουδήποτε ζώου. Μιας ύαινας. Ο ήρωάς μας γνώριζε πως αυτές οι πατημασιές ανήκαν σε μια ύαινα, επειδή στον ελεύθερό του χρόνο του άρεσε να διαβάζει βιβλία ζωολογίας, οπότε γνώριζε για πατημασιές.

Ξαφνικά η ύαινα εμφανίστηκε μπροστά από την πόρτα του συνοδηγού προσπαθώντας να σπάσει το τζάμι με το κεφάλι της, έτσι ώστε να πάρει τα τρόφιμα του Κόιτσι που βρίσκονταν στη θέση αυτή. «Ύαινες στην έρημο;» σκέφτηκε ο Κόιτσι με φόβο και πανικό. Τίποτα από αυτά δεν είχαν λογική, δεν έβγαζαν νόημα γι’ αυτόν. Έτσι πάτησε γρήγορα το γκάζι και έφυγε με την ύαινα να τον κυνηγάει από πίσω. Όταν κατάφερε να ξεφύγει, ο ήρωάς μας σκέφτηκε τον τελικό του προορισμό, όπου θα έβρισκε την ηρεμία του και τη γαλήνη που του άξιζε.

Την 10η βραδιά, η οποία ήταν και η τελευταία βραδιά που ο Κόιτσε θα ήταν αναγκασμένος να περάσει σε επικίνδυνα και αποξενωμένα μέρη, σκέφτηκε πως όλα τα επικίνδυνα μέρη που βρέθηκε και όλες οι δοκιμασίες που πέρασε ήταν μικρά τεστ και ο τελικός προορισμός ήταν η ανταμοιβή του.

Το ξημέρωμα της 11ης μέρας, καθώς ο ήλιος ανέτειλε, έφτασε επιτέλους στην είσοδο του προορισμού του. Η πινακίδα έγραφε «Ονειρόπολη». Εκεί τα κτίρια ήταν πολύχρωμα και είχαν περίεργα σχήματα. Οι δρόμοι ήταν φτιαγμένοι από άσπρο φελιζόλ. Τα πάντα γύρω του εξέπεμπαν μια πολύχρωμη, αλλά ταυτόχρονα χαλαρωτική αύρα. Δεν υπήρχαν άλλοι κάτοικοι εκτός από τον Κόιτσι, ο οποίος στεκόταν στο κέντρο αυτής της πόλης. Κοίταξε γύρω του και κατάλαβε πως αυτό το μέρος τον κάνει να νιώθει καλοδεχούμενο, λες και ήταν το ίδιο του το σπίτι. Στον αέρα, για κάποιο λόγο μπορούσε να γευτεί την μυρωδιά ζαχαρωτών, καθώς και τη ζεστασιά των πολυκατοικιών, οι οποίες ήταν λες και τον καλούσαν να κατοικήσει μόνιμα σε αυτές. Ο ήρωάς μας στεκόταν ακόμα ακίνητος θαυμάζοντας την εκπληκτική ομορφιά αυτής της πόλης ακούγοντας το κελάηδισμα των σπουργιτιών και τον ήχο των πελαργών να βουτάνε στην καταγάλανη και απέραντη θάλασσα, για να πιάσουν ψάρια.

Αφέθηκε στα χέρια της γαλήνης να τον πάρει κάπου μακριά. Δυστυχώς όμως, άνοιξε τα μάτια του και τον «καλημέρισε» το μουντό ταβάνι του δωματίου του. Με θυμό και λύπη συνειδητοποίησε πως όλο αυτό ήταν πολύ-καλό-για-να-είναι-αληθινό όνειρο. Έτσι, αποδεχόμενος το γεγονός αυτό, ντύθηκε και έβγαλε βόλτα τον σκύλο του, καθώς ήταν ήδη μεσημέρι.  Π.Π.

Η επόμενη άσκηση αφορούσε στη μουσική. Έδωσα στους μαθητές μια μεγάλη λίστα από τραγούδια και ορχηστρικά κομμάτια και τα ίδια δημιούργησαν τις ιστορίες τους:

https://www.youtube.com/watch?v=Ci97rqyYGp8   (Γιορτή - Τρύπες)

Σιγά σιγά αρχίζεις να ξυπνάς. Συνειδητοποιείς ότι είσαι σε αυτοκίνητο και θυμάσαι. Νιώθεις το πιάσιμο σε όλα σου τα κόκαλα εξαιτίας της στάσης που είχες αποκοιμηθεί. Απόλυτη σιγή…κοιτάζεις δεξιά σου, «Και αυτός κοιμάται», σκέφτεσαι. Παρακολουθείς το τοπίο της διαδρομής από το παράθυρο σου κολλώντας το πρόσωπο στο τζάμι. Περνάς από ξερά χωράφια. Καταπράσινα λιβάδια και αγελάδες να βόσκουν. Μετράς μόνο τα κόκκινα αυτοκίνητα να περνάν αθόρυβα από δίπλα σου. Πέντε, έξι…«να και ένα έβδομο», συλλογίζεσαι. Άλλες φορές περνάς μέσα από χωριά. Βλέπεις τους κατοίκους να σε κοιτάζουν με γουρλωμένα, ιδρωμένα μάτια, αυγά μάτια σου θυμίζουν. Άλλοτε προσπαθείς να δεις την θάλασσα από το δεξί παράθυρο. Ξανά κοιμάσαι. Ξυπνάς απ’ την απαίσια μυρωδιά του λιμανιού που παραδόξως έχεις συνηθίσει εδώ και τόσα χρόνια και σου αρέσει. «Είναι η αγάπη ένα ταξίδι…». Α. Π.

https://www.youtube.com/watch?v=JoDOER7d7Bw  (Ταξίδι - Νίκος Πορτοκάλογλου)

Κάποτε ήταν ένα παιδί, που του άρεσε να σκέφτεται και να προγραμματίζει την μελλοντική του ζωή. Από μικρή ηλικία σχετικά είχε πολλές απορίες, λίγο πιο πολύπλοκες και εξεζητημένες για την ηλικία του. Αυτές τις απορίες, άλλοτε τις εξέφραζε στους γονείς του και άλλοτε στους δασκάλους του. Ωστόσο, κι οι δύο πλευρές, πάνταθαυμασμένοι από τον τρόπο σκέψης του αλλά μη μπορώντας να του δώσουν απαντήσεις επειδή περίμεναν πως δεν θα ήταν έτοιμος να τις κατανοήσει, του απαντούσαν θα σου δοθούν απαντήσειςαργότερα, ή όσον αφορά το σχολείο του έλεγαν ¨θα το μάθεις παρακάτω¨. Εκείνος, λαμβάνοντας τέτοιου είδους απαντήσεις, ήταν ανυπόμονος να μεγαλώσει. Όταν έφτασε στα δεκαπέντε, έχοντας ακόμα αναπάντητα ερωτήματα, άρχισε να τα ψάχνει μόνος του, είτε μέσω ενημέρωσης(όσα μπορούσε) είτε μέσω εμπειρίας. Παράλληλα, είχε αρχίσει να σταματάει όσες συνήθειες είχε από την πολύ μικρή του ηλικία, διότι θεωρούσε πως ήταν πλέον πολύ μεγάλος. Όσο περνούσε ο καιρός, άρχισε να ωριμάζει όλο και περισσότερο και να μοιάζει σε ενήλικα ο τρόπος σκέψης και η οπτική του για τον κόσμο. Του άρεσε γενικώς μια ζωή που έμοιαζε περισσότερο σε εκείνη ενός τριαντάρη παρά η εφηβική του.

Πολλά χρόνια μετά, όταν ήταν πλέον σαράντα χρονών και είχε δημιουργήσει οικογένεια, είχε αρχίσει να κουράζεται με τον τρόπο ζωής του.Ήταν δικηγόρος, το οποίο ήταν κι ένα από τα όνειρά του όταν ήταν έφηβος. Ήθελε να σταματήσει για λίγο καιρό να δουλεύει και να κοπιάζει και να ταξιδέψει πίσω στο παρελθόν του. Τότε κάλεσε έναν φίλο του και του είπε να πάνε βόλτα σε μία πλατεία που κάθονταν όταν πήγαιναν γυμνάσιο. Κατέληξαν να περνάνε μία ολόκληρη μέρα σε αυτό το πάρκο, λέγοντας αστεία, κουβεντιάζοντας, δηλαδή ό,τι έκαναν όταν ήταν μικροί. Τότε ήταν η στιγμή που ο σαραντάχρονος συνηδειτοποίησε πως πάντα πρέπει να έχεις έναν παιδικό χαρακτήρα μέσα σου και να μην τον ξεχνάς ή να τον ¨θάβεις¨. Πως πάντα πρέπει να μην προτρέχεις ή να θες να πας σε κάτι νέο, αν δεν έχεις απολαύσει πρώτα το παλιό. Αυτή η αντίληψη άλλαξε όλο τον τρόπο σκέψης. Τότε ένιωσε πραγματικά ευτυχισμένος για την ζωή του και έγινε καλύτερος και πιο ευδιάθετος άνθρωπος. Σ. Μ.

  https://www.youtube.com/watch?v=UYNRxev8f1c Reflections–Manos Hadjidakis-New York Rock & Roll Ensemble

Αφού ο γέρο – Μανώλης σηκώθηκε από την πολυθρόνα του, έβαλε στον σκύλο του να φάει. Πάντα του φαινόταν περίεργο, πώς τρώει την ίδια τροφή κάθε μέρα, πώς δεν την βαριέται. Ετοίμασε ύστερα ένα φλιτζάνι καφέ και στο πλάι λίγα μπισκότα που του φτιάχνει η κόρη του πότε – πότε. Έχοντας απολαύσει το πρωϊνό του πήρε το μολύβι που βρισκόταν στο τραπεζάκι, έκοψε μια σελίδα χαρτί και άρχισε να γράφει:

«Αγαπημένη μου Σοφία,

Σου γράφω από το σπίτι μου. Ελπίζω να νοιώθεις καλά εκεί που είσαι. Ανυπομονώ να βρεθώ ξανά μαζί σου. Μόνο εσένα έχω στο μυαλό και στη σκέψη μου, μόνο την αγάπη σου έχω στην ψυχή μου. Δεν περνάει λεπτό που δεν σε σκέφτομαι και δεν σε ποθώ.

Τον τελευταίο καιρό περνάω καλά με τον Ροδόλφο, αν και λίγο μοναχικά κατά καιρούς, κάτι που πλέον έχω συνηθίσει και δεν με ενοχλεί. Η αλήθεια είναι πως η αγάπη είναι το τελευταίο συναίσθημα που περίμενα τώρα να νιώσω, αλλά δεν έχει σημασία.

Σε περιμένω άγγελέ μου και ξέρω πως με περιμένεις και εσύ»

Αφού το έγραψε, το πήρε και το τοποθέτησε σε ένα κουτί, γεμάτο με αμέτρητα γράμματα, όλα προς το ίδιο πρόσωπο, χωρίς όμως διεύθυνση.  Μ. Π.

           Στη συνέχεια έδωσα στους μαθητές μου τη φωτογραφία ενός γλυπτού και έγραψαν τις ιστορίες τους:

          

         

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ 
Περισσότερο από ένας μήνας έχει περάσει από την τελευταία βροχόπτωση στη φυλή και  η στάθμη του ποταμιού έχει αρχίσει να χαμηλώνει επικίνδυνα εδώ και καιρό. Ως συνέπεια, δεν έχουμε σοδειές και νερό για να καταναλώσουμε και να πλυθούμε. Οι περισσότεροι άντρες έχουν φύγει εδώ και καιρό για να βρουν νερό από άλλες περιοχές με ποτάμια. Ζήτησα κι εγώ να τους ακολουθήσω, μιας και σύντομα θα συμπληρώσω το 16ο έτος της ηλικίας μου και θα ενηλικιωθώ, εκείνοι όμως αρνήθηκαν. Φοβάμαι πως η μητέρα αφυδατώνεται σιγά σιγά, όπως και αρκετοί άλλοι πλέον στη φυλή, αφού φροντίζει διαρκώς να πίνω νερό εγώ και η αδερφή μου. Αυτό που κυριαρχεί είναι η ξηρασία. Η ζέστη, η υγρασία, και η μονότονη, βασανιστική, και ανυπόφορη ξηρασία.
Η κατάσταση είναι τόσο βασανιστική που λήφθηκε απόφαση από το συμβούλιο και το ιερατείο της φυλής  να πραγματοποιηθεί αργά τη νύκτα τελετή με θυσίες προς τη Θεά του καιρού, της βροχής, και της καλλιέργειας με σκοπό να μας φέρει βροχόπτωση. Ωστόσο, δεν μπορώ να συμμετάσχω, αφού στην τελετή θα πάρουν μέρος μόνο ενήλικες άντρες και μάλιστα μόνο οι γηραιοί της φυλής, αφού οι περισσότεροι έχουν πάει να αναζητήσουν νερό και τροφή.
Αργά το βράδυ. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην καλύβα μαζί με την αδερφή μου. Θέλαμε και οι δύο να μείνουμε ξύπνιοι έτσι ώστε να παρακολουθήσουμε, έστω και από μακρυά, την τελετή, ή τουλάχιστον όση μπορέσουμε εφόσον δεν αποκοιμηθούμε. Έξω φαίνεται να κυριαρχούν δυνατές φωνές και ύμνοι προς την Θεά. Φέρνουν τα πρόβατα, φωνάζουν κι εκείνα, λες και γνωρίζουν τι γίνεται. Οι άντρες αρχίζουν και σχηματίζουν κύκλο μέσα στον οποίο φαίνεται να χορεύουν. Όλοι τους έχουν μαγευτεί, βρίσκονται υπό την κυριαρχία της θεάς. Σφάζουν τα πρόβατα όσο ουρλιάζουν σε μια γλώσσα πρωτόγνωρη για εμένα. Κι όμως όπως παρακολουθώ, μου φαίνεται σαν να συμμετέχω ο ίδιος στη τελετή, σαν να με έχει κυριέψει η ίδια ζωική τρέλα και ζάλη με εκείνους....
Ξημερώματα της επόμενης μέρας. Ολόκληρο το βράδυ στο χωριό αντηχούσαν δυνατές φωνές και κραυγές. Ήταν σχεδόν αδύνατο να κοιμηθεί κανείς. Ο θόρυβος ήταν υπερβολικά δυνατός. Κι όμως, μέσα στο υποτιθέμενο αυτό χάος, μία υπερφυσική αύρα κατά κάποιον τρόπο κατέκλυζε την φυλή. Όντως, καθώς γράφω αυτή τη στιγμή, νιώθω σαν να βρίσκομαι ακόμα στην τελετή, σαν να είμαι υπό την επιρροή των πνευμάτων από χθες. Και να, σύννεφα αιωρούνται από πάνω μας, αδιαμφισβήτητα λόγω της θεάς.
Απόγευμα. Επιτέλους,έχει αρχίσει και ψιχαλίζει. Να! Δυναμώνει η βροχή! Ο ποταμός ξανάρχισε να ρέει με την ίδια οργή που είχε πριν από καιρό! Σωθήκαμε από την τρομερή κατάρα!Η ζωή επιτέλους επέστρεψε!

Και κάποια στιχάκια με αφορμή το γλυπτό...

1. Βγες απ’ τη μιζέρια σου,
πάλεψε, ζήσε, τραγούδησε,
η ζωή είναι εδώ, σε περιμένει
την ακούς; σε φωνάζει.

2. Καλούπι είναι το πρόβλημα
σπάσ’ το, βάλε δύναμη να ξεφύγεις,
μην σκέφτεσαι πως δεν μπορείς,
θηρίο είναι ο άνθρωπος, θηρίο είσαι και εσύ.     Μ. Π.


Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ
Στην μελλοντική κοινωνία του Σικάγου υπάρχουν πέντε φατρίες. Υπάρχει η Πολυμάθεια, η Απάρνηση, η Ειλικρίνεια, η Ομόνοια και τέλος  η Γενναιότητα. Η κάθε φατρία έχει να "παίξει" τον δικό της ρόλο στην διατήρηση της ειρήνης. Αυτός είναι κιόλας ο ρόλος της δημιουργίας των φατριών. Ο ρόλος τους είναι  εξής: ο κάθε άνθρωπος είναι ένα και μοναδικό "πράγμα". Μπορεί να ανήκει στην Πολυμάθεια, εκεί μπαίνουν οι άνθρωποι που έχουν κλίση προς την γνώση, στην μάθηση και στην φιλομάθεια. Μπορεί να ανήκει στην Απάρνηση, εκεί είναι οι άνθρωποι οι εξυπηρετικοί, που βοηθούν πρώτα όλους τους άλλους και μετά σκέφτονται τον εαυτό τους. Μπορεί να ανήκει στην Ειλικρίνεια , που εκεί λένε τα πράγματα ακριβώς όπως είναι. Μπορεί όμως να ανήκει στην Ομόνοια, εκεί όλοι είναι ευγενικοί και καλόκαρδοι μεταξύ τους. Εκεί πάντα είναι γαλήνια. Και τέλος, μπορεί να ανήκει στην Γενναιότητα.

Υπάρχει όμως και ένας τύπος ανθρώπου που μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από ένα μόνο πράγμα. Αυτός ο τύπος ανθρώπου ονομάζεται ... Απόκλιση. Η Απόκλιση είναι ένας πολύπλοκος χαρακτήρας που μπορεί να συνδυάζει δυο και παραπάνω φατρίες. Σε αυτόν τον κόσμο ζούσε μια ξεχωριστή κοπέλα η Τρις .
Η Τρις έπρεπε να κάνει ένα τεστ που θα καθορίσει την ζωή της. Το τεστ προσομοίωσης. Εκεί θα αποδειχθεί σε ποια φατρία ανήκει. Τα αποτελέσματα του είναι ... μπερδεμένα. Έδειξαν πως ήταν μια απόκλιση .Αποδείχτηκε πως δεν μπορούσε να γίνει μέλος σε μία φατρία. Αλλά σε ... τρεις . Στην Απάρνηση, στην Πολυμάθεια και στην Γενναιότητα. Μέχρι την τελευταία στιγμή η Τρις δεν ήξερε τι έπρεπε να διαλέξει. Ήταν ανάμεσα σε δυο επιλογές. Έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στην οικογένεια και στα θέλω της. Επέλεξε την Γενναιότητα . Επέλεξε αυτό που ήταν . Αυτό που την αντιπροσώπευε. Περισσότερο τουλάχιστον. Σε αυτήν την καινούργια της ζωή η Τρις προσπαθούσε να ξεχάσει τα παλιά. Ήθελε  να κάνει μια καινούργια αρχή.
Η Τρίς πίστευε πως έκανε την σωστή επιλογή όταν επέλεξε την Γενναιότητα. Δεν ήξερε τι θα ακολουθήσει . Πίστευε πως στη γενναιότητα θα ένιωθε ελεύθερη όμως εκεί έπρεπε να προπονηθεί πολύ σκληρά καθώς να μάθει και πολλές δεξιότητες .Βέβαια της φάνηκαν χρήσιμες .Στην γενναιότητα η Τρις γνώρισε άλλη μια κοπέλα την Σάρα
Κάποια στιγμή όμως το Κράτος κατάλαβε πως ήταν αποκλίνουσα γεγονός που σημαίνει πως πρέπει να τις σκοτώσουν. Η φατρία τους τις προστάτεψε γεγονός που αποτέλεσε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των φατριών . Η Κυβέρνηση τους είχε κάνει τις υπόλοιπες φατρίες να πιστεύουν πως οι αποκλίνοντες είναι πολύ κακοί και πως θα καταστρέψουν την γαλήνη που υπήρχε . Έτσι άρχισαν να ψάχνουν την Τρις και την Σάρα .
Είχαν καταφέρει να ξεφύγουν αλλά όχι για πάντα . Η κυβέρνηση τους έλεγχε και μάλιστα είχε σκοτώσει και όλους τους υπολοίπους αποκλίνοντες . Όμως δεν κατάφεραν να κρυφτούν για πολύ .
Για να αποδείξουν ότι ήταν αποκλίνοντες και στον άλλο κόσμο έπρεπε να περάσουν από μια εξέταση . Είχαν φτιάξει έναν ορό «αλήθειας» . Όμως τα πράγματα δεν πήγαν όπως θα ήθελαν . Καθώς τους εισήλθε ο ορός στον οργανισμό τους είπαν όπως και έπρεπε ότι πίστευαν
“ Οι αποκλίνοντες δεν έχουν καμία διαφορά με τους υπόλοιπους. Έχουν θεωρηθεί ως κίνδυνος . Δεν διαφέρουν από τους άλλους αξίζει και αυτοί να είναι ελεύθεροι παρά να είναι κλεισμένοι σε μια σε μια πραγματικότητα που δεν ισχύει . Πολλοί από εσάς είχατε κάποιον αποκλίνοντα  στην οικογένεια σας και τον έχετε χάσει . Αυτό που κάνουμε είναι να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους και να μην τους αφήνουμε να βγουν στην επιφάνια“
Όλοι πίστεψαν τα λόγια της καθώς αρνήθηκαν το γεγονός ότι έπρεπε να πεθάνει στράφηκαν ενάντια στην κυβέρνηση τους και αυτό είχε ένα θετικό αποτέλεσμα.

Πιστεύω πως αυτή η ιστορία συνδέετε με τον πίνακα γιατί πολλοί άνθρωποι είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους ή απλά κακομεταχειρίζονται και δεν έχουν βγει ακόμα στην επιφάνια ενώ τους αξίζει. Δεν νιώθουν “ ελεύθεροι “.
          Ε. Μ.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΒΟΣΚΟΥ
Ήταν πρωί όταν έφυγα από το σπίτι μου για να πάω στην Ιεριχώ. Έχω ακούσει κάποιες φήμες ότι εκεί βρίσκεται ένας πολύ σοφός άνθρωπος που μπορούσε να σου δείξει τον δρόμο σου και τον απόλυτο σκοπό σου στην ζωή.
 Ασκώ το επάγγελμα του βοσκού εδώ και 12 χρόνια αν θυμάμαι καλά. Δεν μπορώ να πω ότι δεν είμαι ευχαριστημένος. Μου αρέσει πολύ, αφού βρίσκω την ευκαιρία, με την παραμικρή αλλαγή στον καιρό να ταξιδεύω με τα πρόβατα μου κάπου καλύτερα, σε μέρη μακρινά, έτσι ώστε τα πρόβατά μου να έχουν καλύτερες συνθήκες ζωής. Πολλοί μπορεί να απορούν με το πώς καταφέρνω να κρατήσω την λογική μου, όταν είμαι συνεχώς περιτριγυρισμένος από πρόβατα. Εγώ σπάνια νιώθω μοναξιά, αφού έχω ονομάσει όλα τα πρόβατα μου. Έχει αρχίσει να ανταποκρίνεται  το καθένα, όταν το φωνάζω και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. Πρέπει να καταλάβουν οι άνθρωποι, πως τα ζώα και εδώ θα πάρω ως παράδειγμα τα πρόβατα, δεν απέχουν πολύ από την ανθρώπινη συμπεριφορά και την λογική. Όπως οι άνθρωποι, έτσι και τα πρόβατά μου, έχουν διαφορετικές προσωπικότητες μεταξύ τους, που κάνει το καθένα ξεχωριστό. Για παράδειγμα, το ένα κοιμάται πολύ και σπάνια τρώει. Μόνο  όταν του είναι αναγκαίο. Ένα άλλο πάλι, το μόνο που κάνει είναι να τρώει. Δεν ξέρει τι σημαίνει η λέξη ύπνος. Κάθε φορά που το βλέπω, τρώει. Ακόμα και το βράδυ, κάθεται μόνο του και βόσκει χωρίς να βγάζει άχνα. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως μέχρι να φτάσω σε αυτόν τον σοφό, θα έχει πάρει περίπου 20 κιλά. Αρκετά όμως μίλησα για τα πρόβατά μου, σας κούρασα.
Καθώς γράφω τώρα, είμαι στα μισά της διαδρομής προς αυτόν τον μάγο ή σοφό, δεν ξέρω πώς να τον αποκαλέσω. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω πολλά πράγματα για αυτόν. Τα μόνα που ξέρω είναι ότι υποτίθεται, μπορεί να σου πει, ακόμα και αν μόνο σε κοιτάξει, χωρίς να γνωρίζει το όνομά σου, την εσωτερική επιθυμία της ψυχής σου, που ούτε εσύ ξέρεις.  Αυτά μόνο ξέρω, που μου τα έλεγε ένας φίλος μου από την Καππαδοκία πριν από μερικούς μήνες. Μου είπε πως ο φίλος του αδελφού του είχε πάει σε αυτόν και υποτίθεται ότι κατάλαβε τον σκοπό του ως άνθρωπο  και  τι του ταιριάζει να κάνει όσο βρίσκεται ακόμα στην γη. Εγώ πιο πολύ πάω από περιέργεια, επειδή έχω ακούσει τόσα καταπληκτικά λόγια για αυτόν.
Αυτή τη στιγμή που σας γράφω είναι βράδυ. Δεν ξέρω ακριβώς τι ώρα είναι αλλά σίγουρα μετά τα μεσάνυχτα. Κάθομαι κάτω στην δροσερή άμμο της ερήμου, δίπλα στην κουρασμένη καμήλα που αγόρασα, με αντάλλαγμα 20 από τα πρόβατά μου. Μπορεί να ξαφνιαστήκατε τώρα που ακούσατε ότι έδωσα 20 από τα πρόβατά μου. Ευτυχώς που ο καμιλιέρης νόμιζε ότι είχα 50 πρόβατα. Αν ήξερε πως έχω ακριβώς διακόσια ( ναι τα μετράω καθημερινά τα πρόβατά μου επειδή είμαι σωστός και υπεύθυνος βοσκός) θα νόμιζε πως τον είχα κλέψει. Δεν φταίω εγώ όμως, τα υπόλοιπα 180 τα έχασα για λίγο. Για’ αυτό και εκεί σκέφτηκα, « εντάξει πάνε τα πρόβατά μου, εξάλλου από την αρχή ήξερα ότι δεν με θέλουν». Κάπως έτσι, με λυπήθηκε ο καταστηματάρχης και μου ζήτησε μόνο 20. Τέλος καλό, όλα καλά.
…………………….
Έχω πολύ καιρό να σας γράψω. Έχει περάσει, μία εβδομάδα από τότε που σας ξαναέγραψα. Θα τα πάρω όλα από την αρχή.
Αφού τελείωσα το καθημερινό μου γράψιμο το βράδυ, πήγα να κοιμηθώ πάνω στην άμμο. Ευτυχώς είχα στρώσει πάνω της ένα χαλάκι, έτσι ώστε να μην είμαι τελείως εκτεθειμένος στους κινδύνους που παραμονεύουν στην έρημο της Ιεριχώ . Βασικά ανησυχούσα κυρίως για τα σκαθάρια της. Η Ιεριχώ φημίζεται με κακό τρόπο για τα μεγάλα, σκαθάρια της. Ζυγίζουν περίπου ένα κιλό και είναι σαν αυτά  που κάνει ντοκιμαντέρ το National Geographic. Στην τηλεόραση τα βλέπεις και το βρίσκεις ενδιαφέρον, πως η μητέρα φύση μπορεί να δημιουργήσει κάτι τέτοιο. Όμως αν τύχει να συναντήσεις ένα από αυτά, βλέπεις από κοντά τον χειρότερό σου εφιάλτη. Έχουν κάτι δηλητηριώδεις δαγκάνες, στο μέγεθος του δείκτη σου. Τέλος πάντων, εκτροχιάστηκα λίγο από τι ήθελα πραγματικά να σας γράψω. Τελικά τίποτα από αυτά δεν μου επιτέθηκε όσο κοιμόμουν.
Το επόμενο πρωί, με τον ήλιο να καίει θυμωμένα απείχα μόλις δύο λεπτά από το στέκι αυτού του μυστήριου ανθρώπου. Όταν, έφτασα στην Ιεριχώ με φιλοξένησε το ζεστό, αποπνικτικό κλίμα της πόλης. Φανταστείτε 21.000 άτομα όλα μαζί σε μια τόσο μικρή πόλη. Παρ΄ όλα αυτά, οι κάτοικοι εκεί ήταν πάρα πολύ φιλόξενοι.  Μου έδωσαν μέχρι και ένα μικρό σπιτάκι για να ξεκουραστώ και να αφήσω την πραγματεία μου όπως και έναν ευρύχωρο στάβλο για τα πρόβατά μου. Όταν τους ρώτησα για τον σοφό μου είπαν πως δεν βρίσκεται τα πρωινά στην Ιεριχώ επειδή το πραγματικό του σπίτι βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ. Στην Ιεριχώ έρχεται μόνο τα μεσάνυχτα και μέχρι τις 5 τα ξημερώματα, διότι σύμφωνα με αυτόν: «Αυτές είναι οι ώρες της ύψιστης πνευματικής του ενέργειας». Όπως είχαν τα πράγματα, αναγκάστηκα να περιμένω.
Όταν έφτασα στην καλύβα με βάση τις οδηγίες που είχε δώσει ένας ντόπιος έμεινα έκπληκτος. Η καλύβα του ήταν μικρή αλλά είχε μια ασυνήθιστη πλούσια αύρα γύρω της. Καταλάβαινες πως αυτός ο άνθρωπος είχε αληθινή γνώση του αντικειμένου του και σε ήξερε πραγματικά σαν άνθρωπο πριν μπεις καν  να συστηθείς. Τελικά άνοιξα την ξύλινη  γεμάτη σκόνη πορτίτσα της καλύβας του και τον είδα.
Δεν του μίλησα ούτε μου μίλησε. Απλώς με κοιτούσε με ένα σχεδόν απειλητικό βλέμμα. Τελικά μετά από 5 δευτερόλεπτα έντονης οπτικής επαφής μου έκανε νόημα με το χέρι του να κάτσω απέναντι του. Έδειχνε σε ένα κόκκινο μαξιλαράκι κάτω στο πάτωμα. Εγώ μη γνωρίζοντας περί τίνος πρόκειται έκατσα κάτω στο μαλακό μαξιλαράκι, απέναντί του. Τον κοίταξα. Με κοίταξε. Συνέχιζα να τον κοιτάω. Συνέχιζε να με κοιτάει και αυτός, με το ίδιο απειλητικό βλέμμα με το οποίο με καλωσόρισε. Ξαφνικά μου λέει κοιτώντας με στα μάτια:   «300 σέκελ».
Στην αρχή τρόμαξα επειδή δεν πίστευα ένας τέτοιος άνθρωπος  γεμάτος σοφία θα ζητούσε χρήματα. Εγώ πάνω μου είχα μόνο 150 που θα μου χρειαζόντουσαν για την επιστροφή, αλλά τέλος πάντων, του πρόσφερα αυτά και 30  πρόβατα. Εκείνος ευτυχώς τα δέχτηκε.
Έπειτα από την διαπραγμάτευση της τιμής, με πλησίασε και με άγγιξε στα μάτια. Για περίπου 20 λεπτά είχε και αυτός κλειστά τα μάτια του και ψιθύριζε κάτι σαν έναν ύμνο. Μετά από αυτά τα 20 αγχωτικά λεπτά, άνοιξε τα μάτια του και μου είπε. «Είσαι ο μόνος τον οποίο δεν χρειάζεται να κατευθύνω προς την σωστή πορεία της ζωής του. Όπως φαίνεται, εσύ δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω ούτε τίποτα λιγότερο. Είσαι ευτυχισμένος με αυτά που έχεις και δεν ζητάς κάτι παραπάνω. Είμαι σίγουρος πως, δεν ήρθες εδώ από πραγματική ανάγκη, αλλά από καθαρή περιέργεια. Αυτό αποδεικνύει πως ο ίδιος γνωρίζεις ότι δεν χρειάζεσαι κάποιον οδηγό για να έχεις μια καλή ζωή. Όλοι οι υπόλοιποι χρειάζονται ενώ εσύ όχι. Είσαι αληθινά ευτυχισμένος μέσα σου και δεν χρειάζεσαι κάποιον να σου το αποδείξει αυτό. Είσαι σαν ένας ελεύθερος πελαργός ο οποίος πετάει πάνω από την  καταγάλανη θάλασσα χωρίς να τον νοιάζει τι θα φάει ή τι θα κάνει αργότερα. Απλώς απολαμβάνεις κάθε στιγμή που βρίσκεσαι πάνω στην γη, σαν να είναι η τελευταία σου. Φύγε.»
Έτσι και εγώ, αφού άκουσα όλα αυτά, απλά έφυγα. Ένοιωθα ελεύθερος.     Π. Π.

     Η τελευταία άσκηση που ανέθεσα στους μαθητές μου είχαν να κάνουν με έναν κλασικό πίνακα ζωγραφικής "Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι" του Γιοχάνες Βερμέερ.

     

    03/05/1665

Το να μένεις δυνατός είναι δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Η ζωή σου θα έχει και καλές στιγμές αλλά και κακές, το θέμα είναι να μάθεις να αντιμετωπίζεις τις δύσκολες και άσχημες. Αντιθέτως τις καλές πρέπει να τις απολαμβάνεις με όποιον τρόπο μπορείς. Το να προχωράς επίσης στο επόμενο κεφάλαιο, μεταφορικά και κυριολεκτικά, απαιτεί “κότσια” και γενναιότητα. Και στις δύο περιπτώσεις δεν ξέρεις τι σε περιμένει παρακάτω. Οπότε από το χέρι σου περνάει αν θα παραμείνεις δυνατός και θα προχωρήσεις αλλάζοντας κεφάλαιο ή αν το βιβλίο ξεχαστεί με τον καιρό καθώς βήχει από την συσσωρευμένη  ποσότητα σκόνης. Ξέρω ακριβώς τι σκέφτεσαι τώρα που το διαβάζεις, πως μιλάω πάλι με μεταφορές και γρίφους. Θυμάμαι ότι αυτό ποτέ δεν σου άρεσε και ίσως για αυτό να έφυγες. Από την άλλη όμως γύρισες σελίδα…να το πάλι! Είδες ο άνθρωπος δεν κόβει εύκολα παλιές συνήθειες. Ποτέ μην φοβάσαι την περιέργεια για την επόμενη σελίδα, όμως μην ξεχάσεις και τι έλεγαν οι προηγούμενες διαφορετικά χάνεσαι.

Υ.Γ. Σου έχω βάλει μαζί στον φάκελο και μια φωτογραφία μου. Ξέρεις, για να μην ξεχάσεις τα προηγούμενα κεφάλαια.   Α. Π.



12/1
Πάλι τα ίδια. Άλλη μία νύχτα άυπνος. Είχε περάσει καιρός από την τελευταία φορά που την είδα, σχεδόν ένας μήνας. Τώρα αποφάσισε να ξαναεμφανιστεί στον ύπνο μου, να μην ξεχνιόμαστε. Νόμιζα πως δεν θα την ξαναέβλεπα, να ‘την πάλι όμως...Για κάποιον λόγο δεν μπορώ να τη βγάλω από το μυαλό μου, να κοιμηθώ μια νύχτα χωρίς να με στοιχειώνει η παρουσία της. Συνέχεια το ίδιο πρόσωπο, η ίδια γυναίκα με το μπλε και το κίτρινο μαντίλι, με τα μαργαριτένια σκουλαρίκια.
13/1
Μέχρι τώρα δεν έχω μιλήσει σε κανέναν γι’ αυτό από όταν άρχισε, μιας και δεν το θεωρούσα σημαντικό. Επαναλαμβανόμενα όνειρα είχα πάντα κι από μικρός. Μιας και τώρα όμως καταγράφω αυτή την εμπειρία, αποφάσισα να μιλήσω στους κατοίκους το χωριού, μήπως μπορούν να με βοηθήσουν.
18/1
5 μέρες έχουν περάσει και έχω καταφέρει να συλλέξω λίγες αλλά σημαντικές πληροφορίες όσον αφορά την γυναίκα. Φαίνεται πως προέρχεται από ένα θρύλο από τα μέσα του 17ου αιώνα. Τον καιρό εκείνοτριγύριζε σύμφωνα με τον θρύλο στους δρόμους τηςνοτιοδυτικής Γερμανίας μία γυναίκα με δύο χαρακτηριστικά μαργαριτένια σκουλαρίκια, από την νότια Αμερική,κάνοντας θαύματα με μεθόδους άγνωστες για την εποχή. Είχε συλλέξει και ακόλουθους μαζί της, θανατώθηκε ωστόσο, με την κατηγορία ό,τι ήταν μάγισσα. Απ’ ότι μου λένε οι κάτοικοι της περιοχής, πριν τον θάνατό της έβγαλε τα σκουλαρίκια τοποθετώντας τα σε ένα κουτί. Το πού βρίσκεται αυτό όμως...κανείς δεν ξέρει εκτός από την ίδια.
22/1
Συνεχίζω να ρωτάω τους ντόπιους της περιοχής για πληροφορίες σχετικά με την γυναίκα και την τοποθεσία του κουτιού, πέφτω όμως διαρκώς σε αδιέξοδο. Είτε μου λένε πράγματα που ήδη γνωρίζω, είτε με θεωρούν τρελό, μιλώντας για μαγικές γυναίκες με μαργαριταρένια σκουλαρίκια.
28/1
Μετά από 6 μέρες δεν έχω κάνει μεγάλη πρόοδο. Ψάχνω διαρκώς στο internet αλλά βρίσκω άσχετες πληροφορίες. Όσον αφορά τον ύπνο, συνεχίζω να τη βλέπω, σχεδόν κάθε βράδυ πλέον.
29/1
Τελικά βρήκα επιτέλους πληροφορίες για την γυναίκα. Το όνομά της, το τι έκανε, και τον τόπο ταφής της. Σκοπεύω να τον επισκεφτώ, μπας και διαλευκάνω όλο αυτό το μυστήριο και μήπως σταματήσει να εμφανίζεται στον ύπνο μου.
4/2
Πήγα στον τόπο της ταφής. Όπως περίμενα, δεν υπήρχε πτώμα. Την έκαψαν μου, είπε ο φύλακας. Γυρίζω σπίτι απογοητευμένος και αργοπορημένος. Οι εργάτες με περίμεναν για την ανακαίνιση της κουζίνας. Όσο αυτοί γκρέμιζαν τα σιέλ ντουλάπια και την μεγάλη μπλε ντουλάπα, εγώ συλλογιζόμουν τη γυναίκα και δεν μπορούσα να καταλάβω το λόγο που με επισκέπτεται στα όνειρα μου. «Άλεξ», μου φώναξε ξαφνικά ο αρχιμάστορας. «Έλα να δεις». Έτρεξα προς το μέρος του. «Κοίτα τι έπεσε από την πλάτη της ντουλάπας». Κοίταξα απορημένος το μεγάλο κάδρο και ένα σκούρο, καφετί κουτί. Το κάδρο από πίσω ήταν ένας πίνακας.Ο πίνακας φαίνεται να είναι πορτρέτο της γυναίκας, σχεδόν πανομοιότυπο με το όραμα που βλέπω κάθε βράδυ. Η ίδια έκφραση του προσώπου, το ίδιο μαντίλι, και φυσικά, το ίδιο μαργαριταρένιο σκουλαρίκι. Το κουτί περιείχε τα ίδια τα σκουλαρίκια, φθαρμένα στους αιώνες, διατηρώντας ωστόσο μία ελάχιστη λάμψη. Τα πήρα βιαστικά, δεν ήθελα να μου τα αγγίξουν κι έτρεξαγρήγορα στην αποθήκη. Άφησα προσεκτικά τον πίνακα πάνω στον πάγκο και έφυγα με το αυτοκίνητο για τον τάφο. Πλησίασα, έσκαψα βαθιά το χώμα και έβαλα εκεί το καφετί κουτί. Είμαι σίγουρος πως τα ζητούσε και τα ήθελε μαζί της. Ήταν δικά της.
5/3
Μετά από έναν μήνα περίπου, και μετά την επιστροφή των σκουλαρικιώνστον τάφο της γυναίκας, δεν την έχω ξαναδεί στον ύπνο μου. Το κάδρο στολίζει το σαλόνι του σπιτιού μου και όπως φαίνεται και του δικού της.  Μ.Π.


Ήταν πρωί όταν έφυγε από την φυλή της για την αναζήτηση του μαργαριταρένιου σκουλαρικιού. Υποτίθεται ότι αυτό το σκουλαρίκι έχει εξαφανιστεί από την εποχή των Αζτέκων και πολλοί θεωρούν ότι διαθέτει υπερφυσική ενέργεια. Για αυτό η αξία του έχει φτάσει τα 30 εκατομμύρια σεκέλ. Εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στο κυνήγι για αυτό το μαργαριτάρι από διάφορες χώρες. Η ηρωίδα μας ξεκίνησε το ταξίδι της με καράβι  μέχρι την κεντρική Αμερική και έπειτα θα έπαιρνε ένα άλογο μέχρι το Μεξικό, αφού εκεί βρίσκονταν οι Αζτέκοι.
Στο καράβι γνώρισε πολλούς ανθρώπους. Αφρικανούς, Κινέζους, Ιάπωνες και Ευρωπαίους. Όλοι τους όπως και αυτή δεν νοιάζονταν για το αν έχει ή  όχι υπερφυσικές ιδιότητες το σκουλαρίκι αυτό. Απλά ήθελαν τα χρήματα. Φυσικά υπήρχε και ο τρελάρας του πλοίου που πίστευε πως το σκουλαρίκι κρύβει μέσα του μαύρη μαγεία και θα εξάλειφε οποιονδήποτε προσπαθούσε να το πάρει από την φυλή του. Λογικό ήταν κανένας να μην τον πιστέψει.
 Όταν έφτασε στην Κεντρική Αμερική έψαξε για το κοντινότερο αγρόκτημα και παρακάλεσε τον αγρότη να της δώσει ένα από τα καλύτερα άλογά του σε μια καλή τιμή. Ο αγρότης ευτυχώς δέχτηκε. Όταν έφτασε στο Μεξικό δεν μπορούσε να πιστέψει τον πανικό που επικρατούσε. Οι άνθρωποι έσκαβαν γύρω από τα αποθέματα αυτού του πολιτισμού, τα οποία τώρα ποια ανήκουν στο μουσείο ιστορίας του Μεξικού. Οι αστυνομικοί προσπάθησαν με τα γκλοπ να βάλουν μια τάξη σε αυτόν τον χαμό, αλλά δεν τα κατάφεραν. Για αυτό αναγκάστηκαν να ρίξουν προειδοποιητικές βολές στον αέρα, αλλά η επιθυμία του ανθρώπου για λεφτά και εξουσία αποδείχτηκε δυνατότερη. Μετά από όλα αυτά η αστυνομία δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο και απλώς έφυγε.
Η ηρωίδα μας πρόσεξε ένα 2μετρο άγαλμα των Αζτέκων  στην δεξιά γωνία ενός παλατιού. Το άγαλμα αυτό ήταν μια απεικόνιση του θεού τους, του ήλιου. Η πρωταγωνίστρια όπως ακούμπησε το άγαλμα με την ελπίδα ότι θα βρει το σκουλαρίκι συνειδητοποίησε πως η μία από της 12 χρυσές και σκουριασμένες ακτίνες του ήλιου δεν ήταν κούφια μέσα της, όπως οι άλλες 11. Η νεαρή κοπέλα δεν είχε τίποτα παρά μόνο μια μικρή βαριοπούλα στην διάθεσή της, για αυτό αναγκάστηκε, αν και δεν το ήθελε να σπάσει την ακτίνα αυτή. Έβαλε όλη της την δύναμη και έκανε θρύψαλα την ακτίνα. Όμως οι Αζτέκοι ήταν έξυπνοι και είχαν προνοήσει για τυχόν εγκληματικές προσπάθειες  για αυτό και είχαν εγκαταστήσει δηλητηριώδη βέλη στην ακτίνα αυτή. Την πέτυχαν στο χέρι της δύο από αυτά και άλλα δύο κοντά στον λαιμό. Φυσικά το σκουλαρίκι δεν βρισκόταν στην ακτίνα αυτή. Αυτή περίμενε πως λογικά θα ήταν παγίδα, για αυτό ακόμα και όταν την τρύπησαν τα βέλη παρέμενε ψύχραιμη και παρατήρησε προσεκτικά το άγαλμα. Τελικά το σκουλαρίκι αυτό ήταν το ένα μάτι του ήλιου. Δηλαδή ήταν σε ανοικτή θέα. Αφού κατάφερε να ξεφύγει με το μαργαριτάρι γύρισε πίσω στην χώρα της, κοντά στη φυλή της. Το δηλητήριο ευτυχώς ήθελε περίπου τρεις μέρες για να δράσει αλλά, όταν άρχιζε να εμφανίζει συμπτώματα το άτομο, ήταν ήδη πολύ αργά.
 Όταν έφτασε στο σπίτι της, πήγε με όση δύναμη της είχε απομείνει, στο κρεβάτι της. Εκεί την υποδέχτηκε η κόρη της, η Ανούκ και ξέροντας πως δεν απέμενε πολύς χρόνος στην μητέρα της, την ρώτησε τι θα ήθελε να κάνει πριν πεθάνει. Αυτή της απάντησε πως της μένουν στην καλύτερη περίπτωση λίγες ώρες ζωής για αυτό και δεν είχε κάτι σημαντικό που θα ήθελε να κάνει. Όμως εξήγησε στην κόρη της, πως όλη αυτή η περιπέτεια άξιζε, αφού κατάφερε να της προσφέρει ένα από τα καλύτερα δώρα. .
Έτσι το απόγευμα λίγο πριν πεθάνει, η κόρη της φώναξε τον καλύτερο ζωγράφο της περιοχής να ζωγραφίσει την μητέρα της φορώντας το σκουλαρίκι, έτσι ώστε να έχει κάτι να την θυμάται. Από τότε δεν έβγαλε το σκουλαρίκι της μητέρας της καθαρά προς τιμή της. Τον πίνακα τον κράτησε.  Π.Π.



H Κλαίρη μια κοπέλα που ζούσε στην Αγγλία έχασε την δουλειά της και τον φίλο της μέσα σε μια εβδομάδα. Την πήρε από κάτω καθώς ήταν πολύ μίζερη . Μια μέρα καθόταν στον καναπέ της βλέποντας ταινίες , δεν είχε και κάτι άλλο να κάνει ,και εμφανίστηκε στο κινητό της ένας διαγωνισμός για ένα σπίτι , στον οποίο πήρε μέρος .
Την επόμενη μέρα κατέληξε να είναι η νικήτρια του διαγωνισμού . Χωρίς καν να το σκεφτεί ήθελε να πάει  να μείνει εκεί μόνιμα γιατί πίστευε πως έτσι κι αλλιώς είχε χάσει τα πάντα . Έτσι έκλεισε μια πτήση και πήγε να δει το σπίτι . Συνάντησε κάποια προβλήματα στο αεροδρόμιο και όταν πήγε εκεί είχε χαθεί . Όπως καταλαβαίνετε το ταξίδι αυτό δεν άρχισε θετικά .
Όταν επιτέλους έφτασε στο σπίτι, αυτό που αντίκρισε ήταν εντελώς αντίθετο από αυτό που περίμενε. Το σπίτι ήταν χαλασμένο και παλιό . Τα σκαλιά έβγαιναν από την θέση τους, τα αντικείμενα στο σπίτι ήταν όλα χαλασμένα , και γενικά ήταν ένα σκέτο χάλι . Όμως δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω γιατί δεν είχε μείνει τίποτα , με τη βοήθεια των ντόπιων, η Κλαίρη αποφασίζει να ανακαινίσει το σπίτι χρησιμοποιώντας το πάθος της .
Όμως ήθελε να σχεδιάσει ένα διαφορετικό σπίτι όπου να είχε και σχέση με το επάγγελμά της . Σκεφτόταν να πραγματοποιήσει οικολογική ανακαίνιση. Αυτό δεν μπορούσε να πετύχει παρά μόνο με τη βοήθεια των ντόπιων . Της πρότειναν έναν εργολάβο για να την βοηθήσει , ο οποίος όμως ήταν και πολύ γοητευτικός . Με το που την είδε έλαμψαν τα μάτια του από την ομορφιά της .
Καθημερινά επισκεύαζαν μαζί το σπίτι , ο ένας βοηθούσε τον άλλον . Μια μέρα ο εργολάβος Τζέιμς της ζήτησε να βγούνε έξω . Όλοιξέρουμε την συνέχεια …… Το σπίτι ήταν και των δυο , στη συνέχεια έμεναν μαζί καθώς ήταν πολύ ερωτευμένοι . Στο μυαλό του Τζέιμς υπήρχε πάντα η εικόνα , όταν την πρωτοείδε . Ε. Μ.